remember when

tandang-tanda ko pa nung maliit pa ako...... manahimik ka LA Lopez!

anyhoo noong unang panahon ang undas ang sa isa sa mga inaabangan naming araw bukod sa pasko dahil sa kumikitang kabuhayan sa pagbebenta ng tulo ng kandila. 3pesos per kilo yata nun. sa 3pesos kasi may mabibili ka ng samalamig at fishball. oha solb! basta dumating ang araw ng undas e yung samu't-sari bagay na pwede kong mabili at makain ang nasa isip ko. kaya panalo kapag binigyan kami ng nanay ko ng 20 pesos na baon :D

mga nagrorondang mga bata na may dalang plastic or lata at kung anong pedeng pangkutkot. karaniwan na ang mga ganito sa public cemetery. diko alam kung may ganito sa mga private. malamang wala. para kasing ang sososyal ng mga tao dun. para lang silang nagpipicnic sa damuhan. kulang na lang mga magshutang naghahabulan at mga batang nanghuhuli ng mga tutubi at paruparo.

pero nung lumaki tumanda na ako e iba na ang ginagawa ko tuwing sasapit ang undas. kung dati puro pagkain lang ang nasa isip ko ngayon e ipinagdadasal ko na ang mga kaluluwa ng mga kamag-anak namin na nakahimlay sa mga puntod na aming dinadalaw. kapag sinipag e nagrorosaryo pako. though paminsan-minsan nakikikutkot pa rin ng tulo ng kandila para sa mga maliliit kong pinsan. diko matiis eh!

sana kahit anong araw maalala natin ang mga yumao nating mahal sa buhay. hindi naman natin kelangan ng puntod para lang maipagdasal sila. yun lang.

o sha magsisindi lang ako ng kandila at magpe-pray miya-miya.... mahirap na baka may dumalaw...

*may wento akong nakakatakyut pero sa ibang entry na lang yun. pag di na uso halloween hihi