Sunday, July 6, 2014

Isang Linggong Pag-ibig

This post has been in draft for like 24 years and zayangness naman kung hindi ko ipo-post. Actually it kinda fucked up after copying and pasting it here in blogger that's why I can't post it. Anyways I am in the mood to retype it again so here. Can I just mention how I love Pentatonix? As in. Superrrrr.... 

---------



Kelan lang nung huli akong nagpost. Oo mga 20 years ago. At nandito na naman ako sa lupain ni Hello Kitty. Nasa harap ng aking work station habang gumigiling sa saliw ng "BOOM PANES".

April 29, 2014 Martes - Umuulan. Walang weyting sheyd sa bus stop. 30Kg luggage plus 10Kg hand carry. Dalawang tao, isang payong. Konting kembot na lang from bus stop ulit to train station. Kaso sadyang mapagbiro ang panahon. "heto akoowoohoo, basang-basa sa ulaaaaan..."

Dahil maaga kami ni Ate Joy nagcheck-in, pinalampas ni kind girl ang excess baggage naming 1.4Kg. Kaso need namin itong ilipat sa hand carry pagdating ng Gold Coast. Carry na namin yun. Ang masakit lang dahil siguro budget airline e nasa dulo ng walang hanggan ang gate namin. Yung 10Kg kong carry-on luggage e parang naging 50Kg.

First time kong bumyahe sa isang 9hr flight. Ang pinakamatagal ko na kasi e 4hrs (tokyo-manila). Excited kong pinili yung upuan malapit sa restroom. Bukod sa madalas may dumadaan sa tabi ko (isle side) e isa pang disadvantage ay naririnig ko ang kada-flush ng toilet.

April 30, 2014 Miyerkules
- Good morning Australia! Hello Gold Coast! 

Another 2 and a half hour flight from Gold Coast to Melbourne. 

Kinda mahaba ang pila sa immigration pero wala naman naging problem. Suaveng-suave. Kaso nagmamadali kami kasi nadelay yung paglapag ng plane and we have to hurry because we had to catch our gold coast to melbourne flight. Buti na lang pagdating sa customs di na pinabuklat yung gamit namin. We were able to move the excess baggage so a-ok kami pagdating sa check-in.

11:30am - Hello Melbourne! Kaso sa layo nung place pinagpick-upan samin sa airport e feeling ko 100Kg yung dala-dala kong gamit.

After 4 months nagkita na ulit kami ni Miko! Babyng-baby pa siya nung huli ko siyang nakita. Ngayon e isa ng napakalikot na bata.


At Brighton Beach

Try mong malula anak. Kahit konti lang. At Eureka Skydeck88.

Flinders Street Station at the back.
 
Bringing Disney in Oz

Ang weird lang ng panahon sa Melb. It's already autumn so medyo malamig na. Unlike dito sa Japan pag sinabi mong malamig e malamig. Mainit kung mainit. 

Sa Melb ko na-experience yung 4 seasons in 1 day. 

Tamang lamig na parang spring tapos biglang aaraw na parang summer. Then kukulimlim and giginaw na parang autumn with matching ulan tapos lalamig na ng sobra na para naming winter. Kalerkey! Pero sabi nila sa Melb lang yun. At ang diversity ng lahi/races amazing! Dito sa Japan maraming Hapon at outnumbered kaming mga foreigners. 

Pagdating ko ng Werribee diko makita kung asan ang mga Australians kasi iba-iba talaga ang mga lahi na nakikita ko. From Chinese, Indians, Pinoy, etc. 

At dito sa Japan feeling ko best in english ako dahil hindi ganun karami ang marunong magsalita ng english. English carabao ok na. Kaso pagdating ng Australia muntik nakong mag-nosebleed plus internal hemorrhage.  Jusmio accent pa lang gusto ko ng himatayin.

Since Miko was sick we opted to stay at the house most of the times lalo at nag-uulan. Eto yung bakasyon na kahit hindi kami masyadong pumapasyal masayang-masaya ako kasi kasama ko yung mag-ama ko. I was a mum again for 1 week.

Mejo nahirapan ako sa coins ng Australia. The lowest denomination is 5 cents. Dito naman ang coins e 100, 50, 10, 5 and 1 yen. Tapos anlalaki ng sizes and it doesn't mean malaki yung size malaki yung value. Instead of giving 105 AUD sa cashier, ang binigay ko e 100 dollars and 20 cents. I thought I gave him 120 dollars. Natanga lang.


May 6, 2014 Tuesday - Ang bilis ng araw. Ayos na yung maleta ko. Our flight back to Japan was 11pm and I was saying my goodbyes to my mag-ama by 8pm. 

Parang panaginip lang ang lahat. 9am kinabukasan pa ang flight nila Basuraman and Miko.
 
Pagdating namin ng Melbourne airport ang haba na ng pila sa check-in counter. We had no roblem again with our check-in luggage kaso around 10Kg na naman carry-on luggage ko. Kaso pagdating sa screening area nakulimbat ang aking facial wash. Goodbye $11! Akala ko kasi inilagay ni Ate Joy sa check-in luggage namin. 

Tapos nakakairita pa yung isang staff. Chika kasi ng chika so hindi ko muna ipinasok yung gamit ko sa machine kasi dito sa Japan sila yung magpapasok. E di pagbalik niya kinda humaba pila. Sabihan ba naman ako na "What are you waiting for? An invitation?" What a dickhead!

Delayed ang flight ng 1 hr. Jusmio marimar. Wish ko lang umabot pa kami ni Ate Joy sa office. May pasok na kasi ng May 7 and gusto ko sana makapasok sa hapon kasi tinitipid ko yung leaves ko.

May 7, 2014 Wednesday
– Hello ulit Japan. Time check: 9am na kami nakalabas ng plane. 

As usual dahil budget airline nasa dulo ng walang hanggan ang gate namin. We're almost running dahil nga need namin maabutan ang train. Pagod ka sa byahe tapos may 10Kg kang carry-on luggage na bitbit habang tumatakbo. Kahit anlapit lang ng bahay sa train station e nakuha naming mag-taxi. Kasi 12nn na kami nakadating ng train station. 

Pagdating ng bahay walang ligo-ligo. Toothbrush, hilamos, palit ng t-shirt at sapatos, kuha ng bag kung nasaan ang ID sabay alis sakay ng bisikleta papunta ng office. 12:30pm nasa office na kami. 12:45 ang tapos ng lunch break.

Diko maintindihan yung nararamdaman ko yung time na yun. Dahil sa pagod at antok. Para akong nilalagnat na bigla na lang babagsak. Tapos meron pa kaming meeting.

More than a week na rin mula ng bumalik ako dito. 

Sa ngayon mejo matatagalan kung kelan ulit kami magkikita nila Miko at Basuraman. Konting tiis pa. Dahil sa susunod na pagkikita namin alam ko hindi na kami mula maghihiwalay tatlo. ^_^
 

Tuesday, March 18, 2014

TIMELINE

Hi! Oo buhay pa ako at ang blog na ito. \(^_^)/
 
"All our dreams can come true, if we have the courage to pursue them." - Walt Disney
 
April 2011 - I took the IELTS exam here in Tokyo. And while waiting for the result I told myself that I will start writing my CDR (Competency Demonstration Report) for Engineers Australia (EA). After writing the first paragraph for my first career episode nakatulog na sa kangkungan ang CDR ko.
 
August 2012 - I decided to continue writing my CDR. I was already pregnant with Miko. During this month may isang babaeng butete na muntik ng mawala sa loob ng Australian Embassy para magpanotaryo ng mga dokumento. I planned to finish my CDR before I return to the Philippines by the end of September.
 
September 2012 - I unexpectedly gave birth here in Japan. By this time nawala na sa isipan ko ang aking CDR.
 
December 2012 - Ate Joy asked when my IELTS will expire. April 4, 2013. I only have 3 months to finish my CDR or else I have to take again the IELTS exam. Since the fee was very expensive for me to waste it, it pushed me (very very very hard) to finish my CDR. I already finished my first career episode. Two more to go.
 
March 19, 2013 - The day I sent my CDR to EA via fedex. I was supposed to send it on March 23 (Saturday). So that will give me 2-3days to clean/polish my CDR before sending it. Ate Joy (who is currently residing in Au) mentioned about the upcoming holidays (holy week) and she made me realize that there was a possiblity that my CDR might not reach EA before April 4 if i'm going to send it on Sat. Walang tulugan itwu. While Miko was soundly sleeping, Basuraman and I were very busy proofreading, revising and printing. Naksiama naman ang mabait kong anak. I had to take a leave of absence from work maipadala lang ang aking CDR. At muntik ko pang hindi makita yung fedex. Ako na talaga ang mahina sa directions.
 
Gusto kong maiyak, matawa, matae, humagulgol, magpagulong-gulong sa putik, tumulay sa alambre sa tuwa nung natapos ko yung CDR at naipadala na. Sobrang haaaaaay...ang sarap sarap ng feeling! I did not expect that I can still make technical reports/essays since I hate doing them. Pero ito na rin ang simula ng pagsakit ng tyan ko. Hindi dahil sa diarrhea kundi dahil sa nerbiyos.
 
March 27, 2013 - I received a letter from EA via post that they received my CDR last March 22, 2013. Result will be released after 16 weeks. 16 freaking weeks. The pain of waiting starts...
 
Of course I have worries. Lalo at non-stop din ang pagbabasa ko ng forums. Anjan yung worry na baka kulang yung career episodes na sinulat ko and mag-request sila ng additional episodes. Or baka hindi ako pumasa sa assessment nila at masayang lang ang ibiniyad kong fee na 850 AUD (Do the conversion!).
 
June 8, 2013 - I took again the IELTS exam here in Tokyo for the visa application. This time I reviewed big time for the Writing part. During my first take I got 6.5 in Writing. Not enough. I needed to get a minimum score of 7 in all the sections of the exam (Listening, Reading, Writing and Speaking) for me to acquire 10 points in our visa application. Kapag below 7 kasi ni singkong duling wala akong makukuhang points for english proficiency.
 
June 21, 2013 - My IELTS result: 8.5/8/7/7.5 - Thank you Papa Jesus!
 
July 16, 2013 - The moment of truth. A letter from EA arrived in our mailbox. I got a positive assessment for my CDR (Professional Electronics Engineer with 8 years of overseas work experience)! Status ko sa facebook: God is good all the time!
 
July 17, 2013 - I submitted my Expression of Interest (EOI) to apply for visa subclass 189 (skilled independent) via Skillselect (with Basuraman and Miko as secondary applicants).
 
Sakit sakit ng tyan. Tumbling-tumbling. Miya't-miyang pagcheck sa email sa Skillselect account kahit alam ko na first Monday of August pa mare-release ang next round ng invites. Bakit ko ginawa yun sa sarili ko? Hindi ko rin alam kung bakit.
 
August 5, 2013 - Got an invite! Nagpagulong-gulong sa putikan. Pasok na pasok sa banga ang aking 70 points! Yeaboi!
 
***Commercial break***
August 8, 2013 - 3rd year Wedding Anniversary namin ni Basuraman. Ayiiiiii!
 
August 25, 2013 - We officially submitted our visa application online. This is it pusit. Goodbye 5,355 AUD! (Do the conversion again!) 8 weeks ulit ang waiting time bago kami magkaroon ng Case Officer (CO). Palagi na namang masakit ang tyan. Gusto ko na sanang gawin ang medicals namin kaso may ka-engengan akong ginawa sa medical health history ng anak ko. Na lalong nagpasakit ng tyan ko. Kaya hinintay ko na lang na magkaroon kami ng CO.
 
For the first time sa tanang buhay ko nakuha kong mag-exercise ng almost everyday. Takbo/Jog/Brisk walk for 1hr every night. Oatmeal for dinner. Kahit ako hindi makapaniwala na nakaya kong gawin yun. Sa sobrang takot ko na bumagsak sa medical exam ko. Consistent akong obese class 1 / overweight for the past 8 years. Hindi ko naman maipilit na underheight lang talaga ako.
 
***Commercial break ulit ***
September 10, 2013 - 1st Birthday ni Miko! We went to Tokyo Disneyland to celebrate her birthday. Tuwang-tuwa ang batang machaba! Yey!
September 21, 2013 - 31st birthday ko! We went to Sanrio Puroland. Tuwang-tuwa ang matandang machaba! Yey!
 
October 13, 2013 - Pucha naman! 8th week na pero wala pa rin kaming CO. Sunday ngayon so baka bukas meron na.
 
October 21, 2013 - Tengenes. Wala pa ring CO. Gusto ko nang lumuha ng dugo. Pati dulo ng buhok ko sumasakit na.
 
October 24, 2013 - Nagparamdam na si CO! Status ko sa facebook: All the time God is good! We were given 28 days to complete the required documents.
 
October 30, 2013 - Scheduled date of our medicals. 10am ang earliest possible time na napa-schedule ko. Masasabay kami sa rush hour. Welcome to hell ang drama pag nasabay ka sa rush hour ng trains dito sa Japan. Walang halong exaggeration yung mga videos sa youtube na parang mga sardinas na sinisiksik ang mga passengers sa loob ng train. Sobrang napagod ako sa byahe dahil ako ang may hawak kay Miko. Kinailangan naming sumakay sa cars designated for women only para "less siksikan". Hindi kaya na isakay sa stroller si Miko sa sobrang dami ng pasahero. Salamat sa mga babaeng animal (na hindi naman matanda/buntis/pilay/may batang kasama) na hindi man lang natinag sa pagkakaupo nila sa priority seats. Tengene kayo. Tapos nagtatae pako sa nerbyos. Ang saya di ba? Kaya nung kinuhanan ako ng blood pressure ng mabait na nurse e HIGH BLOOD ako. Ako na low-blood e biglang na-high-lood. Gusto kong malusaw nung narinig ko yun. Marami akong nabasa sa forums na nagkakaproblem pagdating sa medicals lalo na yung may mga high blood pressure. Pero sabi naman nung nurse e baka dahil napagod lang daw ako. Iche-check naman daw ulit ng doctor yung blood pressure ko later. For 30 minutes I calmed myself. Nakaupo lang ako sa isang tabi habang tinititigan ang Tokyo Tower. (Tapat lang kasi ng clinic yung Tokyo Tower. As in. Walang halong eklavoo.) Tulala. Walang iniisip. Kailangang bumaba ang blood pressure. Kaya ko 'to. Whoooosah. Whoooosah. Whooooooosaaaaah....... Kung walang problem sa medicals namin within 3 days maifo-forward na sa DIBP Australia (Department of Immigration and Border Protection) ang results. Sakit na naman ng tyan ko.
 
Ito rin yung araw na kumuha kami ng police clearance sa Tokyo Metropolitan Police Department (TMPD). First time kong pumasok sa isang lugar na pakiramdam ko pag may ginawa akong mali bigla na lang akong mahe-headshot ng isang sniper. Damang-dama ko ang tightness ng security. Mas tight pa sa bagong botox na mukha ni Aling Dionisia. Nagkaroon pa ng eksena na antagal bago kami dinala sa kung saan kami dapat dalhin dahil sa different pronounciation ng pangalan ni Basuraman. They were looking for "Shi-ri-ru". Kaso we pronounced Basuraman's name as Sai-ri-ru(Cyril). At dahil kami na lang ang tao sa waiting area we insisted na si Basuraman din si Shi-ri-ru. Ay ayaw patinag ni Boi. Mga 48 years na nakipag-argue si Boi sa receptionist. Eto namang receptionist ayaw i-confirm na si Basuraman yun. Engotz. After 12 decades of meditation and realization dinala niya na kami sa kuhanan ng police clearance. Wala naman naging problem pagdating sa loob. Sana sa pinas digital na rin pagkuha ng finger prints para wala ng dumi-dumi sa daliri. We were escorted again paglabas ng building. Akala ko paglabas namin gagamitan pa kami ng neuralyzer.
 
Pasyal-pasyal sa Tokyo Imperial Palace pagkatapos. Nasa kabilang daan lang kasi ng TMPD ang Tokyo Imperial Palace. Enjoy na enjoy si Miko sa paglalakad.
 
November 12, 2013 - Pagkakuha ng police clearance sa TMPD derecho padala sa DIBP Australia via Fedex. Hindi kasi pedeng buksan ang envelope. Sa pagkakaalam ko wala naman kaming krimen na ginawa dito sa Japan so wala namang kaming magiging problem. I emailed our CO that we already sent our PCC (Tokyo). We already completed all of the requirements. Another painful waiting. This time walang timeframe kung kelan ire-release ang result. The time frame varies. May nabasa ako sa forum na after 1-2 days na makumpleto nila yung requirements nabigyan na kagad sila ng result. Yung iba inaabot ng weeks and even months.
 
I tried not to think of our application while waiting for the result. Pero ang hirap. Kada maaalala ko sumasakit bigla tyan ko. Sabi nga ni Ate Joy at least meron kaming hinihintay kesa sa wala. At least habang malaki pa yung points na makukuha ko sinubukan na namin kesa naman kung kelan mahirap na mag-apply tsaka ako magre-regret na sana dati pa ginawa ko na.
 
Wednesday to Friday lang ang pasok ni CO sa Immigration Office. Nabanggit niya sa akin yun nung may tinanong ako sa kanya. Buti nga pinaalam niya sa akin para naman hindi ako magtaka kung hindi siya magpaparamdam pag Lunes at Martes. November 15 (Friday) nakarating ang PCC namin sa Australia. So sa Wednesday pa siya mache-check ni CO.
 
November 20, 2013 (Wednesday) - Checked my email before going to office. Nothing from my CO. Checked again my email pagdating sa office. Waley pa rin. Ako na makulit. Diko rin kasi matiis. Pero impossible naman na may result na kagad kasi possibleng hindi pa naasikaso yung application namin. Makulit lang talaga ako.
 
After an hour or two naisipan ko na i-check ulit ang email ko. There was an email from our CO. Pootengeness. Kusang binuhol ng bituka ko ang sarili niya using 16 types of knots habang nagsa-sommersault ang 10 libong butterflies sa tyan ko. Breathe in, breathe out. Baka may hinihingi lang na additional requirements si CO. Baka may itatanong lang siya. Or baka may mali sa documents namin. Or baka namali lang siya ng send ng email tapos blanko lang pala laman.....
 
Status ko sa facebook: "God is good all the time! All the time God is good!"
 
My father and I are both OFWs. My father has sacrificed a lot while being an OFW especially with his time with us his family. Mahihirapan ng magkasama kaming pamilya ng pangmatagalan lalo at 2 saming magkapatid ang nasa ibang bansa na nakatira. Kailangan pa ng timing para sabay-sabay magbakasyon sa Pilipinas. Alam ko rin na hindi habambuhay ang pagiging OFW. At gusto kong lumaki si Miko (and her future siblings) na kasama kaming dalawa ni Basuraman. My family has been my greatest motivation to pursue this dream. At lahat gagawin ko para sa pamilya ko. Para kay Basuraman at Miko. This is only the start but as long as I have my family I know we can make it through.
 
Special mention si Ate Joy dahil sa kanya nagsimula ang lahat ng ito. Nung nakatanggap siya ng positive result sa EA dun na niya sinabi sakin na nag-aapply sila for permanent residence visa sa Australia. And then they got a visa grant. Sinabi niya sakin na bakit hindi ko subukan tutal I have the resources. Kung nakaya niya for sure kakayanin ko rin. Siya yung nagpukpok sakin ng bonggang-bongga (hanggang magkaroon ako ng internal bleeding. joke!) matapos ko lang ang CDR ko. From conceptualization hanggang proof reading tinulungan niya ko. Aside from Basuraman, siya yung constantly na nagreremind sakin na tapusin ko na ang CDR ko. She also guided me during our visa application kapag meron akong sangkatutak na questions. Alam niya lahat ng pagsakit ng tyan ko. And next to Basuraman siya ang sumunod na nakaalam nang nabigyan na kami ng visa. Pwedeng-pwede na ngang maging agent e. Thank you berimats Mommy Joy!
 
2013 has been a great year for us. Andami kong nababasa sa facebook noon claiming that 2013 is going to be their year. At dahil gaya-gaya ako I also claimed that it is going to be my year (na sinamahan ko ng mataimtim na pagdarasal). And it really was.

See you Australia in April!

Wednesday, January 29, 2014

Drafapafapafapaft

Dahil may puwang sa blog site na ito ang mga entries na nanatili na lamang sa kanilang draft form.

Dahil may pera sa basura. Nakapulot ako ng 1 lapad (10,000 yen) sa basurahan kanina. Charaught.

Dahil kinikilig ako kay Chichay at Joaquin. Bawal ang spoiler. Nasa Nov.15 episode pa lang ako.


Unfinished Business (November 2013)

This entry has nothing to do with Halloween or All Saint's/Soul's Day or anything with kamumu. Dahil A-OK na daw yung ginawa ko may time nakong magpahinga saglit bago dumating yung susunod na work. Habang nag-aayos ng files, natuklasan ko na may mga ginawa akong entries na hindi ko pa naipopost because they are still in their draft form. Sayang naman kung hindi ko ipopost. Yun lang hindi sila tapos. Susubukan kong tandaan kung kelan ko sila ginawa.

Entry #1 June 2010

1. climb mount fuji
2. try sky diving
3. try bungee jumping
4. buy a luxury bag
5. join a fun run
6. learn how to swim
7. learn how to play guitar
8. learn how to drive
9. learn a filipino dialect (kapampangan, ilocano, etc)
10. weigh 52 kgs. (isang matinding awwww!)

Entry #2 October 2011

1. The untimely demise of Basuraman's laptop - So right now the two of us are using one laptop since we still do not have a budget to buy a new one for him. Plus we are using the same laptop everytime we watch downloaded movies or tv series since again we still do not have a budget to buy a video streamer.

2. Resident Evil game - Ha! Finally I was able to finish this naknamputchang game. Do you know I started playing this shit when I was in college? Back when I was into pc games like Starcraft, Warcraft, Diablo, Red Alert, Dungeon Siege, etc. Sa kadahilanang matatakutin ako e hindi ko siya kayang laruin ng gabi. Promise. I dunno what happened why I wasn't able to finish it. Since isa lang ang laptop namin naghanap si Basuraman ng game for PSP. Ewan ko ba kung anong tawag dun pero yung laro for PS1 pwede sa PSP. Die Nemesis! Die! Bwahahaha!

3. Patapon 1& 2 - Dahil meron ng Patapon 3 naengganyo akong tapusin ang Patapon 1 at laruin ang Patapon 2. Sa hindi ko na matandaang kadahilanan e isang stage na lang sa Patapon 1 e hindi ko pa tinapos


Entry #3 April 2013

Dumaan lang para mag-harvest ng kamote! Ga-graduate na nga pala ang anak ko ng kolehiyo. Joke. Yung dapat na i-popost kong entry 5,000 years ago ayun hindi pa rin tapos. Siguro 1 buwan pa tatapusin na niya yung sarili niya.

Spring na ngayon dito sa lupain ni Hello Kitty pero ang shitty lang ng temperature. Kaya hindi ko pa maitabi yung mga pang-winter naming jackets. Minsan parang nasa Baguio lang ang temperature. Tapos biglang kinabukasan ang init. Aakalain mong summer na at nilagpasan ang spring. Tapos biglang lalamig. Winter mode. Tapos tataas ng konti ang temperature. Biglang parang summer naman na. Lalamig ulit.  Paulit-ulit ulit ulit ulit ulit...fade... May mga lugar dito na ngayon pa lang bumubukadkad ang sakura/cherry blossoms. Sa may bandang norte ng Japan. Ngunit sa kasamaang palad kahit spring na e umulan pa rin ng nyebe. Ang kinalabasan: pwede ng gumawa ng halo-halo sakura flavor.

Speaking of sakura, hindi kami nakapag hanami (sakura viewing) this year (T T). Napakasaklap kuya Eddie. Isang taon hinintay ni Basuraman. First hanami sana ni Miko-chan. Kaso nagkasakit si Miko-chan kaya napagdesisyunan naming wag na lang lumabas. Isang linggo ang nakaraan umulan naman. Pagkatapos ng ulan windstorm naman. Kaya nung pwede ng lumabas si Miko-chan wala na ang mga sakura (T T). From sakura nauwi kami sa tulips.

Sabi ko dati lagi akong magpopost ng entry regarding sa paglaki ng aking bebe gurl. Kaso pag-uwi ng bahay busy na sa pag-aalaga kay Miko-chan. Pag nakatulog naman na ang batang mataba chance na para kumain ng hapunan, maghugas ng bote, magligpit ng kwarto, etc. Kaso lately ayaw magpababa ni Miko. Gusto laging karga. O di kaya once na nakatulog at ilalapag na siya sa higaan biglang nagigising. Gusto ko lang gawing dahilan yung pagiging busy. Sa totoo lang tamad lang talaga ako.

Nagpapasalamat kami ni Basuraman sa patuloy na pagbigay sa amin ni Lord ng biyaya partikular sa kalusugan ni Miko-chan. Hindi 

Entry #4



Yun leng. tenks!

Saturday, May 18, 2013

loser

Lunch time

While I was devouring my peanut butter jelly sandwich, someone approached me and asked where he can find my boss' seat. Of course he said it in Japanese. Panic mode on. My heart stopped beating for 3 seconds.
Thank you mighty mouse for saving the day.

Dinner party for a colleague who just got married

Question and answer portion with the newlywed. While I was busy gobbling my fried chicken wing stuffed with gyoza/dumpling (KUMPU mode), my boss called my name and said that I will be giving the last question. Note: I can not eat and think properly at the same time. I just smiled at Ms. Newlywed and said that I have no question. Boss said I can just give an advice. Maka-pressure daig pa ang pressure cooker. So I said the first thing that came to my mind. Drumroll please!

Always be happy. (Yes I am a Jollibee kid.) Sabay bow.
 

Naruto Shippuden
 
Me: Hindi talaga ako maka-move over sa pagkamatay ni Jiraiya.

After watching the scene where the people who died in the battle were resurrected by Pain...
        
Me: Buti na lang nabuhay ulit si Kakashi at si Pa. Hindi pa rin ako maka-move over sa pagkamatay ni Jiraiya.

After 2 minutes...
Me: Sumasakit ang puso ko kapag naalala ko na namatay na si Jiraiya. Hindi ako maka-move over.

Basuraman: (with matching sungit face) Stop saying move over. It's either move on or get over. Not move over.
 
 
  
Yes yaya. You are a loser.

Sunday, January 27, 2013

thnx sa like

Araw-araw pakiramdam ko Friday. Totoo pala yung sinasabi ng iba na kahit anong pagod mo mawawala sa sandaling makita mo na yung anak mo. Kapag nasa bahay ako kasama si Miko-chan hindi ko naiisip na may pasok na naman kinabukasan. 
Kahapon umuwi na ang nanay ko. Tatlong buwan din siyang namalagi dito para tulungan kami ni Basuraman sa pag-aalaga kay Miko-chan. Kahapon ng gabi naman dumating nanay ni Basuraman.

Laging malinis ang apartment namin. Hobby ng nanay ko ang maglinis. Masaya siya kapag naglilinis siya. Katiting na alikabok sa lamesa e hindi niya pinapatawad. Mahilig siyang maglaba. At pag natuyo na ang labada plantsa kagad. Kaya madalas paguwi namin nakaligpit na ang mga damit. Yun nga lang pagdating ng gabi umaatake ang rayuma sa kaliwang braso niya. Taglamig pa mandin ngayon dito. Siya ang nag-aalaga kay Miko habang nasa trabaho kami ni Basuraman. Actually kahit sa madaling araw siya pa rin ang nagpapadede. Minsan nagigising ako para ipagtimpla ng gatas si Miko. Tapos nanay ko na ang bahala magpadede at magpadighay sa kanya at hahayaan na ako matulog ulit kasi may pasok pako. Kapag nakikita niya na pagod nako sa paghehele kay Miko kukunin na niya si buchichay para siya na ang magpapatulog. Ewan ko kung anong kapangyarihan ang ginagamit ng nanay ko kay Miko at kapag siya ang naghele e automatic tulog kagad ang batang mataba. Hindi magaling magluto ang nanay ko (aminado naman siya) pero lagi niya kaming pinagluluto para paguwi namin galing trabaho e may makakain kami. Basta sasabihin ko lang sa kanya kung ano ang lulutuin. Lagi niya akong pinagsasabihan na magmedyas at magpangginaw. Mula kasi ng nanganak ako lalo ako naging ginawin. Ganun daw kasi yun. Parte ng init ng katawan ng nanay napupunta daw sa anak. Huwag niyo ko tanungin kung sino nagsabi nun. Hindi ko alam. Sabi kasi ng nanay ko may namamatay sa ginaw. Pag namatay daw ako madali daw ako papalitan ni Basuraman. Oo sinabi ng nanay ko yun. Niregaluhan namin siya ng iPad nung pasko. Kasi naman ayaw na niya bitawan ang iPad ko simula ng natutunan ang pagfe-facebook. Adik na adik sa facebook. Nakukuhang mapuyat ng dahil sa facebook. Like dito like doon. Share dito share doo. Comment dito comment doon.

ano ba yung status? ano ilalagay dun?
bakit hindi pa lumalabas sa timeline ko yung pinost ko?
pano ba magpost ng pektyur?
uy may naglike kagad sa pinost ko.
uy may nag-react kagad dun sa pektyur.
pano ba babalik?
bakit walang facebook si xxxxx?
lagi na lang nagpopost si yyyyy.
thnx sa like....


Ang hilig magpapicture ng nanay ko. bago kami umalis ng bahay kapag ipapasyal ko siya tatanong muna niya kung dala ko ba yung camera. nung umulan ng niyebe nung isang lingoo siyempre kinuhanan ko siya ng picture habang tuwang-tuwa na naglalaro sa snow. may video pa. siyempre pinost niya sa facebook. Hanggang airport kinukuhanan ko siya ng picture. Gusto hanggang pagpasok niya ng immigration e kuhanan ko pa rin siya. Jusmio.

Iba kasi ang pag-aalaga ng nanay. Palagi niyang tinatanong kung kumusta ba yung sugat ko (na-CS kasi ako). Huwag masyado magbubuhat kasi kahit daw mukhang magaling na sa labas e hindi pa daw galing sa loob. Siya pa ang kukuha ng medyas kapag nilalamig na yung paa ko. Minsan pinahiran niya ng ointment yung paa ko para daw mainitan. Ayun lalo ako nilamig hehe. Siya ang nagpeprepare ng breakfast naming dalawa pag Saturday/holiday (may pasok kasi si Basuraman). Lagi daw ako mag-girdle. Ayaw nga niya na nagbibike ako kaso kailangan ko para sa pamamalengke at pagpasok sa opisina. Nilinis pa niya kuko ko sa paa bago siya umalis kasi aabutin na naman ng 100 years bago ko yun malinis. Madalas ko siyang pinapatawa. Mababaw lang naman kasi kaligayahan ng nanay ko. Sundutin mo lang sa pwet yun tatawa na.
 
                                                         At Diver City, Odaiba, Tokyo
                               
                                                      Rainbow Bridge at Odaiba, Tokyo

                                                                      At Mt. Takao
 
                                                                At Tokyo Disneyland

                                                                    At Asakusa, Tokyo

                                                                            Bike ride

                                                      With Hachiko at Shibuya Station

                                                                   Dinner at Juubanya
                                                                   

                                            First snow of the year in Tokyo. Naglaro ang bata!

                                                             Walang patawad! ^_^

Anak ng tae. Parang gusto ko ng umuwi ng Pinas. Tantanan mo ko homesick.

Saturday, December 29, 2012

Child of True Reason

I was trying to pray during the operation. Kaso hindi ako makapag-isip ng maayos. Dala na rin siguro ng anesthesia na sinaksak sakin. Yung tipong pag sinusubukan kong gumawa ng pangungusap nagrarambol yung mga salita. Ipinagpasa-Diyos ko na lang lahat.
After the operation I was brought to the recovery room. Dun ko na ulit nakita si Basuraman. I immediately asked him if he was able to see our baby. He said yes. But he can't hide the worry from his eyes. While waiting outside the operating room kinuwento niya sakin na biglang may dumaan sa likod niya na tumatakbo. He wasn't sure but he felt right then that they were carrying our baby. She was placed inside an incubator and she has IVs strapped on her arms/feet. She was so tiny and her color was blue. She has to use a ventilator because she was having trouble breathing. She has a pneumonia which means she has to take antibiotics. Her neonatal doctor talked to Basuraman that if her pneumonia gets worse they have to use a stronger kind of antibiotic. Basuraman was asked to sign the waiver. Naiyak nako by that time. Hindi ko maimagine ang itsura and kalagayan ng baby ko.
The next day I was able to visit her in the NICU. A day after my operation nakuha ko ng tumayo at maglakad. I need to. Mahabang kwento ang pagstay ko sa hospital after giving birth. I'll try to do an entry about that. Hindi ko na napigilang umiyak nung nakita ko si baby. Panay naman ang hagod ng midwife sa likod ko to comfort me. Baby's weight was only 1482 grams when she was born. Her eyes was covered because of the blue light. Her bilirubin went up thus leading to jaundice. Her ventilator reaches up to her trachea because she can not breathe on her own. She was being fed by tube. From color blue her color became red. Her skin was almost translucent. Since she was born premature, her eyes were not yet fully developed. According to her doctor, if her retinas do not grow well they have to perform a laser treatment. Andaming monitors na nakadikit sa katawan niya.
We were very grateful that the primary midwife of NICU knows how to speak english and she assured us that they will do everything to take good care of our baby until we can bring her home. She was also the one who will mainly look after her.
Everyday there was an improvement. Our baby girl is a fighter. Her ventilator was changed to respirator which means she was breathing outside air. By the time her respirator was removed on daytime we were able to do kangaroo care(skin to skin contact). After her respirator was removed she was able to feed by bottle. Hanggang she was removed from the incubator and placed in a regular baby crib. She didn't go through any laser treatment for her eyes since her retinas grew well. Sobrang saya namin nung totally wala na siyang monitors na nakakabit sa katawan niya. Pero wala na yatang mas sasaya nung sinabi sakin ng midwife na pwede na daw namin iuwi si baby.
I stayed for 11 days in the hospital because my doctor won't allow me to go home until my anemia gets treated. Baby stayed in the hospital for 68 days. After being discharged from the hospital everyday ko siya pinupuntahan sa hospital. 2 days lang ako pumalya dahil sumakit ang tahi ko. May notebook ang baby namin na araw-araw sinusulatan ng mga nurses/midwives tungkol sa kanyang development. We also wrote on it if we have questions or message for baby.
It was a very challenging experience for us. Sa sobrang pagpaplano naming mag-asawa para sa paglabas ni baby iba pala ang gusto ni Lord para sa amin. Ginawa niyang exciting. Mahirap para sa amin ni Basuraman dahil kaming dalawa lang ang andito. Wala ang pamilya namin at iilan lang ang kaibigan namin dito. We are not your typical OFW na kasali sa mga Filipino Community/Group chenes. Pero kinaya namin at patuloy naming kinakaya ang lahat ng dumarating sa buhay namin dahil wala man dito ang pamilya at kaibigan namin physically, they try to do their best to support and help us. And of course we believe na hindi kami pababayaan ni Lord.
Say hello to our angel Mariko Cirille. We call her Miko for short ^_^
November 17, 2012 ng naiuwi na namin siya sa bahay. By that time andito na rin si mama ko sa Japan to help me with Miko. Currently she's doing great. From 1482 grams at birth, now she's already 5kg. And getting heavier everyday! She's taking a medicine for her anemia and hopefully on her check-up on January 7 e magaling na siya. Sabi nga ng mga kaibigan and kamag-anak namin hindi mo iisipin na premature si Miko. Technically she's already 3 months pero ang development ng katawan niya is parang 1 month lang since 2 months siyang maagang ipinanganak. Sa ngayon araw-araw naming ipinagdarasal na huwag siyang magkasakit and lumaki siyang healthy.
We had to stay here in Japan for the holidays. Our first christmas and new year here in Japan and outside the Philippines. We were advised na huwag muna ilabas si Miko since winter ngayon and panahon ng flu. Premature babies are very sensitive to infections and diseases. Nakaka-miss man ang pasko sa Pinas masaya pa rin kami dahil magkakasama kaming pamilya (including my mom). 
Miko-chan was the best gift Basuraman and I received this Christmas! ^_^
                                                       Basuraman and Miko-chan ^_^

Merry Christmas and Happy new year everyone! Godbless!

Mariko means child of true reason .

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails