Sunday, September 7, 2014

Carpe Diem (Isang Linggong Pag-ibig: Adelaide Version)

One beautiful saturday morning, Madam Joy and I were having our breakfast at Tully's. After I finished my heavenly pancakes everything went to a blur and wallah! I already booked a flight from Tokyo to Adelaide for our summer vacation. Watdaep right??!! Deym credit card! Alam mo yung pumunta ka sa palengke para lang bumili ng suka tapos paguwi mo meron ka ng bitbit na kabayo? As usual nadala na naman ako ng bugso ng aking damdamin. Pede rin naman ako umuwi ng pinas kaso kailangan ko pa dumaan sa POEA for the OEC and naiisip ko pa lang naiinis at napapagod nako. Tsaka gusto ko kasing takasan ang init ng summer dito sa Tokyo. Winter kasi sa Australia nun. You know, can't stand the heat. Chararararat! Repeat ng aking Isang Linggong Pag-big entry. Adelaide version naman.
As usual nasa dulo na naman ng walang hanggan ang gate ng Jetstar. Gusto mo ng mura. Ayan magdusa ka! At Narita Airport.
We ate first before boarding the plane. Nagtitipid kasi si watashi at hindi ako kumuha ng meal sa flight namin. UNAGI!!!!!
Actually from Tokyo sa Melbourne ang dating namin. Afternoon of August 9 ang departure  namin from Tokyo then arrival sa Melbourne Airport ng midnight of August 10. Wala kasing direct flight ang Jetstar from Tokyo to Adelaide. And we had to attend my inaanak's christening the next day which will be held in Melbourne. Oo dumayo pa talaga ako ng binyag sa Australia. Ganyan ka-busy schedule ko. Andami bookings chahahahar! After a 10hr-flight diko malaman kung anong mangyayari sakin sa simbahan. Naalala ko kasi yung isang episode sa show ni Mr. Bean na tumumba na lang siya forward while attending church kasi antok na antok siya. Susme. Everything went fine naman and after ng binyag bumiyahe na kami papuntang Adelaide via car. Almost 8 hours din ang byahe. I was very happy to be with Basuraman again. But we both know that it would've been better kung andun din si Miko. 
Most of the times e either nasa bahay lang kami or nasa city. Or nasa Woolworths. Batang Supermarket. Ewan. I just love grocery shopping. And the best thing is naiintindihan ko kung ano yung mga products kasi they are written in english. Unlike here sa Japan nakaka-frustrate madalas. Basta mukhang edible pede na. I remembered one time when we were loooking for some cooking sake. Inabot kami ng 10 years bago namin nakita. May tulong pa yun ng internet.

Pero takot pa rin ako gamitin yung coins sa Australia. Ang tanga lang. Ang hirap naman kasi kabisaduhin. Feeling turista ang gaga. Bills palagi ang pambayad. 
What I like about the place where we have stayed in Adelaide is its accessibility to public transpo like the train. Wala pa naman kasi kaming car ni Basuraman kaya umaasa lang kami sa public transpo kung gusto namin lumibot. Tumbling lang ng 100 times nasa train station ka na. I prefer riding trains than buses. Pero hindi ko alam kung gugustuhin kong sumakay sa MRT sa pinas kesa sa bus. Actually ayokong nagko-commute papuntang Manila kapag nasa Pinas ako kasi feeling ko mas malaki ang chance na mawala ako dun kesa dito sa Tokyo. 
At Glenelg Beach. Ganyan trip namin. Winter tapos beach. At gustung-gusto ko ang piktyur na ito kasi nakikita ko ang haba ng leeg ko. Sobrang dalang nyan!

At parang isang panaginip ulit nasa Adelaide airport na kami by Sunday afternoon (August 17). Waiting for our domestic flight bound for Melbourne.

Bilang mabubuting empleyado e pumasok pa kami kinabukasan. Kahit nasa dulo ng walang hanggan ang gate pagdating sa Narita Airport e ayos lang dahil this time on-time ang Melb-Tokyo flight namin. Yun nga lang pagdating sa bag carousel e naramdaman na namin kagad ang Summer heat ng Japan.
Hindi kami mayaman. Kaya kahit nasaktan ang budget namin dahil sa unexpected travel ko na ito e hindi naman ako nagsisisi. Dumating na kasi ako sa punto ng buhay ko na itinanim ko sa isip ko na panindigan ko lahat ng desisyon na ginagawa ko sa buhay ko. No wasting of time for regrets. Lahat ng nangyayari may dahilan. Move forward kagad. I thank you. Bow.
Tumatanda nako kaya lately mas gusto ko magtravel over buying gadgets/things. Kaya sana magmaterialize ang aming Sapporo trip this autumn! Woot-woot!

Friday, September 5, 2014

Kyoto Trip (2014)

Ang chaka ng title. Wala na kasi ako maisip. Anyways, finally after 5 years of staying here in Japan nakapunta na rin ako sa Kyoto! Salamat kay Ate Joy na walang kahirap-hirap akong naaya sa trip na ito. Impluwensiya niya rin kung bakit nasa Australia na naman ako nung Summer Vacation namin dito sa Japan (that would be my next post after this! sana mag-materialize jarjar!).

PLANNING THE TRIP

TIP No. 1 Avail a Shinkansen (Bullet Train) plus Accommodation Package (via Japanican.com). Pasok na pasok sa banga ng katipiran ang package na itwu. Nalaman ko ito from a colleague na nagpunta rin ng Kyoto noong unang panahon. We availed the 3 days 2 nights Tokyo-Kyoto Package for 33,000 yen per person. Actually meron pa nga akong nakita na mas mura which is 26,500 per person. Kaso pagcheck ko kinabukasan di na available. Imagine yung price pa lang ng Shinkansen Tickets from Tokyo to Kyoto (round trip) is nagkakahalaga na ng almost 28,000 yen. Parang pinamimigay na lang yung Hotel Accommodation (exag na kung exag). We think we got a good deal.

Almost 2 months before the trip nagbook na kami. July 19-21. Long weekend so expect na namin madaling mapupuno ang mga slots.

Ang hindi ko lang nagustuhan sa pagbu-book namin e ide-deliver nila yung tickets at least 1 day before the departure date. In our case it was 2 days. Nakakangarag kasi na anlapit na nung alis niyo tapos wala pa yung tickets.

Last time kong nakasakay ng bullet train was 6 or 7 years ago na yata. Pinadala ako ni former company sa Gifu Japan for a training tapos sumide-trip ako sa Tokyo for a job interview. E sagot naman nung nag-interview yung pamasahe ko sa shinkansen kaya go go go lang! Hindi ko man nakuha yung work masaya naman ako kasi nakapunta ako ng Tokyo ng libre. Apir!


Sana ganito ang legroom sa mga economy flights.... ~_~




ACCOMMODATION

TIP No. 2 For the accommodation: the nearer to the train station, the betterererer! Blessing na rin na hindi namin nakuha yung una naming nakitang package. We stayed at New Miyako Hotel which is located 2-5 minutes away from Kyoto Station. Very convenient!

-malapit sa train and bus station
-maraming shops and restaurants na makakainan.
-kapag pagod na kami sa kakagala we can return anytime to our hotel to rest. tapos gala ulit.
-literally meron siyang katabing mall (Aeon Mall)

And what I love about New Miyako Hotel is its staff. Very very very very friendly and accommodating! A perfect 100 rating! Walang halong exaggeration at kaeklavoohan. Kahit sinong lapitan mo he/she will respond nicely and in English. Actually nagkaroon ng konting-konting aberya sa room na binigay samin. I booked for a twin bedroom pero double bedroom yung binigay samin. So I called the person in the reception and told about the mistake in the room. Walang patumpik-tumpik nilipat kami sa twin bedroom (no extra charge). Plus points pa na yung room is malapit sa lift (the first one was located sa dulo ng walang hanggan) and sa vending machine with water and ice dispenser.

The room is spacious enough. Hindi naman ako maselan when it comes to hotel rooms. May 32in LCD TV and free wifi reception (na hindi ko nasubukan kasi meron kaming pocket wifi). Isa pang ikinatuwa ko sa hotel na itey ay ang complete bathroom amenities. Panalong-panalo rin ang shampoo, conditioner and facial wash. Nakaka-tempt itanong kung ano yung brand. Ang chaka lang hehe.

Kinda Japanese style yung room meaning mejo maliit yung bathroom and kinda matigas yung bed. And again wala rin namang problem sakin dahil I'm used to this kind of style. Hindi ko lang feel mashado yung hallway and carpeting. Feeling nasa horror movie akesh.




ITINERARY

Day 1

From Tokyo we boarded a Hikari Shinkansen bound for Kyoto. Around 2 hours ang byahe.
We arrived at Kyoto at around 10AM and we immediately proceeded to New Miyako Hotel. Since 2PM pa ang check-in time we had our things deposited in the hotel's storage area (for free) para masimulan na ang paggala.

TIP No. 3 Avail the 1-day City Bus Pass. As long as pasok sa city bus route ang pupuntahan mo unlimited ang bus ride for that day (for 500yen). Meron din yatang 2 or 3 days and meron ding kasama ang train fare. A very cheap and convenient way of touring around Kyoto.

-Kinkaku-ji Shrine
We thought of visiting another temple before heading back to our hotel but it was just soooooo hot that day and feeling namin malapit na kami mag-evaporate or mag-turn into ashes.




-Return to Kyoto Station to have lunch at a Korean Restaurant located at Porta (underneath Kyoto Station). My first time to eat a bibimbap and I liked it beriberiberiberimachi!!!



-Check-in at hotel. Rest then change costume. Si Ate Joy nag-power nap ng 20minutes. Ako 2 hours! ganun ako mag-power nap haha

-Kiyomizu-dera







-Ninen-zaka and Sannen-zaka. We saw this Pagoda structure but we we're too pagoda (I know ang korni!) to go near it so picture-picture na lang sa malayo.







-Gion district and Yasaka Jinja
Dapat sa Gion district kami magdi-dinner kaso hindi namin feel. (Aaminin ko na. Ang mahalia! Purita mode on.) But I think if you really want to experience an authentic Japanese cuisine (with matching "ramdam na ramdam ko talaga na nasa Japan ako!"feeling) Gion district is the place.





-Return to Kyoto Station for dinner.
At dahil malapit ng magsara ang mga shops nauwi kami sa Gindaco. My most ever favorite the best takoyaki shop!



Day 2

-Breakfast at Mister Donut. Mura na mabilis pa kainin (^_^)V




-Uji
Before going to Byoudoin Temple we were supposed to visit a shrine that is said to be the oldest in Japan. Unfortunately dahil hindi kami nagbaligtad ng damit e napadpad kami sa isang small nameless shrine. At bago pa kami mapunta sa ibang dimensiyon e pinuntahan na namin ang Byoudoin Temple.


The Phoenix Hall inside Byoudoin Temple which can be seen in a 10yen Japanese coin.

-Nara (Todaiji Temple)
Hindi kumpleto ang pasyal kapag walang maling pagsakay ng bus na naganap. Kaya nadelay ang sched namin by 1hour dahil sa kabilang side papunta yung bus na nasakyan namin. Anyways, habang tirik na tirik si haring araw e nakipag-lamyerda kami sa mga usa! Andaming usa. And they are roaming freely around the area. Sayang nga hindi ako nakakita ng usa na tumatawid sa pedestrian lane.





-Late lunch at KFC (near Nara Station)
Gutom na kasi kami. Ang taong gutom walang oras sa paghahanap at walang panahon sa pagte-take ng risk kumain sa isang restaurant na walang kasiguraduhan kung mabubusog siya o hindi.

-Fushimi Inari Shrine
Dapat derecho balik na kami Kyoto Station kasi feeling namin nagka-crackle na yung balat namin sa pagkakatusta ni haring araw. Since madadaanan naman ang Fushimi Inari Shrine (via Nara Line) e dumaan na kami. At dahil hapon na sobrang dami na ng tao.





Balik ulit sa hotel para magpahinga at mag-change costume. Tapos larga ulit.

-Pontocho and Nishiki Market
Nung nag-courtesy call kami sa Zara nag-full bar ang energy na Madam Joy. Parang naka-turbo mode. Ito yata ang highlight ng pagpunta namin sa lugar na itey. Lels.






-Okonomiyaki Night at Machiya Restaurant (Porta/Kyoto Station)



Day 3

-Breakfast buffet at the hotel. Hello baconssssssss!

-Arashiyama Bamboo Grove
Totoo ang kasabihang "The early bird catches the worm." And this time our worm is having the place to ourselves. The place was so serene, beautiful and cool.Sulit na sulit ang pagbangon ng maaga!









-Balik hotel to pack our things and rest before going back to Tokyo.


One of the best vacations that I've ever had. Kung tatanungin niyo ko kung babalik ba ako sa Kyoto para magbakasyon kung may pagkakataon? Oong-oo! Siyempre! Siguradong-sigurado! Apir! V(^_^)V

Sunday, July 6, 2014

Isang Linggong Pag-ibig

This post has been in draft for like 24 years and zayangness naman kung hindi ko ipo-post. Actually it kinda fucked up after copying and pasting it here in blogger that's why I can't post it. Anyways I am in the mood to retype it again so here. Can I just mention how I love Pentatonix? As in. Superrrrr.... 

---------



Kelan lang nung huli akong nagpost. Oo mga 20 years ago. At nandito na naman ako sa lupain ni Hello Kitty. Nasa harap ng aking work station habang gumigiling sa saliw ng "BOOM PANES".

April 29, 2014 Martes - Umuulan. Walang weyting sheyd sa bus stop. 30Kg luggage plus 10Kg hand carry. Dalawang tao, isang payong. Konting kembot na lang from bus stop ulit to train station. Kaso sadyang mapagbiro ang panahon. "heto akoowoohoo, basang-basa sa ulaaaaan..."

Dahil maaga kami ni Ate Joy nagcheck-in, pinalampas ni kind girl ang excess baggage naming 1.4Kg. Kaso need namin itong ilipat sa hand carry pagdating ng Gold Coast. Carry na namin yun. Ang masakit lang dahil siguro budget airline e nasa dulo ng walang hanggan ang gate namin. Yung 10Kg kong carry-on luggage e parang naging 50Kg.

First time kong bumyahe sa isang 9hr flight. Ang pinakamatagal ko na kasi e 4hrs (tokyo-manila). Excited kong pinili yung upuan malapit sa restroom. Bukod sa madalas may dumadaan sa tabi ko (isle side) e isa pang disadvantage ay naririnig ko ang kada-flush ng toilet.

April 30, 2014 Miyerkules
- Good morning Australia! Hello Gold Coast! 

Another 2 and a half hour flight from Gold Coast to Melbourne. 

Kinda mahaba ang pila sa immigration pero wala naman naging problem. Suaveng-suave. Kaso nagmamadali kami kasi nadelay yung paglapag ng plane and we have to hurry because we had to catch our gold coast to melbourne flight. Buti na lang pagdating sa customs di na pinabuklat yung gamit namin. We were able to move the excess baggage so a-ok kami pagdating sa check-in.

11:30am - Hello Melbourne! Kaso sa layo nung place pinagpick-upan samin sa airport e feeling ko 100Kg yung dala-dala kong gamit.

After 4 months nagkita na ulit kami ni Miko! Babyng-baby pa siya nung huli ko siyang nakita. Ngayon e isa ng napakalikot na bata.


At Brighton Beach

Try mong malula anak. Kahit konti lang. At Eureka Skydeck88.

Flinders Street Station at the back.
 
Bringing Disney in Oz

Ang weird lang ng panahon sa Melb. It's already autumn so medyo malamig na. Unlike dito sa Japan pag sinabi mong malamig e malamig. Mainit kung mainit. 

Sa Melb ko na-experience yung 4 seasons in 1 day. 

Tamang lamig na parang spring tapos biglang aaraw na parang summer. Then kukulimlim and giginaw na parang autumn with matching ulan tapos lalamig na ng sobra na para naming winter. Kalerkey! Pero sabi nila sa Melb lang yun. At ang diversity ng lahi/races amazing! Dito sa Japan maraming Hapon at outnumbered kaming mga foreigners. 

Pagdating ko ng Werribee diko makita kung asan ang mga Australians kasi iba-iba talaga ang mga lahi na nakikita ko. From Chinese, Indians, Pinoy, etc. 

At dito sa Japan feeling ko best in english ako dahil hindi ganun karami ang marunong magsalita ng english. English carabao ok na. Kaso pagdating ng Australia muntik nakong mag-nosebleed plus internal hemorrhage.  Jusmio accent pa lang gusto ko ng himatayin.

Since Miko was sick we opted to stay at the house most of the times lalo at nag-uulan. Eto yung bakasyon na kahit hindi kami masyadong pumapasyal masayang-masaya ako kasi kasama ko yung mag-ama ko. I was a mum again for 1 week.

Mejo nahirapan ako sa coins ng Australia. The lowest denomination is 5 cents. Dito naman ang coins e 100, 50, 10, 5 and 1 yen. Tapos anlalaki ng sizes and it doesn't mean malaki yung size malaki yung value. Instead of giving 105 AUD sa cashier, ang binigay ko e 100 dollars and 20 cents. I thought I gave him 120 dollars. Natanga lang.


May 6, 2014 Tuesday - Ang bilis ng araw. Ayos na yung maleta ko. Our flight back to Japan was 11pm and I was saying my goodbyes to my mag-ama by 8pm. 

Parang panaginip lang ang lahat. 9am kinabukasan pa ang flight nila Basuraman and Miko.
 
Pagdating namin ng Melbourne airport ang haba na ng pila sa check-in counter. We had no roblem again with our check-in luggage kaso around 10Kg na naman carry-on luggage ko. Kaso pagdating sa screening area nakulimbat ang aking facial wash. Goodbye $11! Akala ko kasi inilagay ni Ate Joy sa check-in luggage namin. 

Tapos nakakairita pa yung isang staff. Chika kasi ng chika so hindi ko muna ipinasok yung gamit ko sa machine kasi dito sa Japan sila yung magpapasok. E di pagbalik niya kinda humaba pila. Sabihan ba naman ako na "What are you waiting for? An invitation?" What a dickhead!

Delayed ang flight ng 1 hr. Jusmio marimar. Wish ko lang umabot pa kami ni Ate Joy sa office. May pasok na kasi ng May 7 and gusto ko sana makapasok sa hapon kasi tinitipid ko yung leaves ko.

May 7, 2014 Wednesday
– Hello ulit Japan. Time check: 9am na kami nakalabas ng plane. 

As usual dahil budget airline nasa dulo ng walang hanggan ang gate namin. We're almost running dahil nga need namin maabutan ang train. Pagod ka sa byahe tapos may 10Kg kang carry-on luggage na bitbit habang tumatakbo. Kahit anlapit lang ng bahay sa train station e nakuha naming mag-taxi. Kasi 12nn na kami nakadating ng train station. 

Pagdating ng bahay walang ligo-ligo. Toothbrush, hilamos, palit ng t-shirt at sapatos, kuha ng bag kung nasaan ang ID sabay alis sakay ng bisikleta papunta ng office. 12:30pm nasa office na kami. 12:45 ang tapos ng lunch break.

Diko maintindihan yung nararamdaman ko yung time na yun. Dahil sa pagod at antok. Para akong nilalagnat na bigla na lang babagsak. Tapos meron pa kaming meeting.

More than a week na rin mula ng bumalik ako dito. 

Sa ngayon mejo matatagalan kung kelan ulit kami magkikita nila Miko at Basuraman. Konting tiis pa. Dahil sa susunod na pagkikita namin alam ko hindi na kami mula maghihiwalay tatlo. ^_^
 

Tuesday, March 18, 2014

TIMELINE

Hi! Oo buhay pa ako at ang blog na ito. \(^_^)/
 
"All our dreams can come true, if we have the courage to pursue them." - Walt Disney
 
April 2011 - I took the IELTS exam here in Tokyo. And while waiting for the result I told myself that I will start writing my CDR (Competency Demonstration Report) for Engineers Australia (EA). After writing the first paragraph for my first career episode nakatulog na sa kangkungan ang CDR ko.
 
August 2012 - I decided to continue writing my CDR. I was already pregnant with Miko. During this month may isang babaeng butete na muntik ng mawala sa loob ng Australian Embassy para magpanotaryo ng mga dokumento. I planned to finish my CDR before I return to the Philippines by the end of September.
 
September 2012 - I unexpectedly gave birth here in Japan. By this time nawala na sa isipan ko ang aking CDR.
 
December 2012 - Ate Joy asked when my IELTS will expire. April 4, 2013. I only have 3 months to finish my CDR or else I have to take again the IELTS exam. Since the fee was very expensive for me to waste it, it pushed me (very very very hard) to finish my CDR. I already finished my first career episode. Two more to go.
 
March 19, 2013 - The day I sent my CDR to EA via fedex. I was supposed to send it on March 23 (Saturday). So that will give me 2-3days to clean/polish my CDR before sending it. Ate Joy (who is currently residing in Au) mentioned about the upcoming holidays (holy week) and she made me realize that there was a possiblity that my CDR might not reach EA before April 4 if i'm going to send it on Sat. Walang tulugan itwu. While Miko was soundly sleeping, Basuraman and I were very busy proofreading, revising and printing. Naksiama naman ang mabait kong anak. I had to take a leave of absence from work maipadala lang ang aking CDR. At muntik ko pang hindi makita yung fedex. Ako na talaga ang mahina sa directions.
 
Gusto kong maiyak, matawa, matae, humagulgol, magpagulong-gulong sa putik, tumulay sa alambre sa tuwa nung natapos ko yung CDR at naipadala na. Sobrang haaaaaay...ang sarap sarap ng feeling! I did not expect that I can still make technical reports/essays since I hate doing them. Pero ito na rin ang simula ng pagsakit ng tyan ko. Hindi dahil sa diarrhea kundi dahil sa nerbiyos.
 
March 27, 2013 - I received a letter from EA via post that they received my CDR last March 22, 2013. Result will be released after 16 weeks. 16 freaking weeks. The pain of waiting starts...
 
Of course I have worries. Lalo at non-stop din ang pagbabasa ko ng forums. Anjan yung worry na baka kulang yung career episodes na sinulat ko and mag-request sila ng additional episodes. Or baka hindi ako pumasa sa assessment nila at masayang lang ang ibiniyad kong fee na 850 AUD (Do the conversion!).
 
June 8, 2013 - I took again the IELTS exam here in Tokyo for the visa application. This time I reviewed big time for the Writing part. During my first take I got 6.5 in Writing. Not enough. I needed to get a minimum score of 7 in all the sections of the exam (Listening, Reading, Writing and Speaking) for me to acquire 10 points in our visa application. Kapag below 7 kasi ni singkong duling wala akong makukuhang points for english proficiency.
 
June 21, 2013 - My IELTS result: 8.5/8/7/7.5 - Thank you Papa Jesus!
 
July 16, 2013 - The moment of truth. A letter from EA arrived in our mailbox. I got a positive assessment for my CDR (Professional Electronics Engineer with 8 years of overseas work experience)! Status ko sa facebook: God is good all the time!
 
July 17, 2013 - I submitted my Expression of Interest (EOI) to apply for visa subclass 189 (skilled independent) via Skillselect (with Basuraman and Miko as secondary applicants).
 
Sakit sakit ng tyan. Tumbling-tumbling. Miya't-miyang pagcheck sa email sa Skillselect account kahit alam ko na first Monday of August pa mare-release ang next round ng invites. Bakit ko ginawa yun sa sarili ko? Hindi ko rin alam kung bakit.
 
August 5, 2013 - Got an invite! Nagpagulong-gulong sa putikan. Pasok na pasok sa banga ang aking 70 points! Yeaboi!
 
***Commercial break***
August 8, 2013 - 3rd year Wedding Anniversary namin ni Basuraman. Ayiiiiii!
 
August 25, 2013 - We officially submitted our visa application online. This is it pusit. Goodbye 5,355 AUD! (Do the conversion again!) 8 weeks ulit ang waiting time bago kami magkaroon ng Case Officer (CO). Palagi na namang masakit ang tyan. Gusto ko na sanang gawin ang medicals namin kaso may ka-engengan akong ginawa sa medical health history ng anak ko. Na lalong nagpasakit ng tyan ko. Kaya hinintay ko na lang na magkaroon kami ng CO.
 
For the first time sa tanang buhay ko nakuha kong mag-exercise ng almost everyday. Takbo/Jog/Brisk walk for 1hr every night. Oatmeal for dinner. Kahit ako hindi makapaniwala na nakaya kong gawin yun. Sa sobrang takot ko na bumagsak sa medical exam ko. Consistent akong obese class 1 / overweight for the past 8 years. Hindi ko naman maipilit na underheight lang talaga ako.
 
***Commercial break ulit ***
September 10, 2013 - 1st Birthday ni Miko! We went to Tokyo Disneyland to celebrate her birthday. Tuwang-tuwa ang batang machaba! Yey!
September 21, 2013 - 31st birthday ko! We went to Sanrio Puroland. Tuwang-tuwa ang matandang machaba! Yey!
 
October 13, 2013 - Pucha naman! 8th week na pero wala pa rin kaming CO. Sunday ngayon so baka bukas meron na.
 
October 21, 2013 - Tengenes. Wala pa ring CO. Gusto ko nang lumuha ng dugo. Pati dulo ng buhok ko sumasakit na.
 
October 24, 2013 - Nagparamdam na si CO! Status ko sa facebook: All the time God is good! We were given 28 days to complete the required documents.
 
October 30, 2013 - Scheduled date of our medicals. 10am ang earliest possible time na napa-schedule ko. Masasabay kami sa rush hour. Welcome to hell ang drama pag nasabay ka sa rush hour ng trains dito sa Japan. Walang halong exaggeration yung mga videos sa youtube na parang mga sardinas na sinisiksik ang mga passengers sa loob ng train. Sobrang napagod ako sa byahe dahil ako ang may hawak kay Miko. Kinailangan naming sumakay sa cars designated for women only para "less siksikan". Hindi kaya na isakay sa stroller si Miko sa sobrang dami ng pasahero. Salamat sa mga babaeng animal (na hindi naman matanda/buntis/pilay/may batang kasama) na hindi man lang natinag sa pagkakaupo nila sa priority seats. Tengene kayo. Tapos nagtatae pako sa nerbyos. Ang saya di ba? Kaya nung kinuhanan ako ng blood pressure ng mabait na nurse e HIGH BLOOD ako. Ako na low-blood e biglang na-high-lood. Gusto kong malusaw nung narinig ko yun. Marami akong nabasa sa forums na nagkakaproblem pagdating sa medicals lalo na yung may mga high blood pressure. Pero sabi naman nung nurse e baka dahil napagod lang daw ako. Iche-check naman daw ulit ng doctor yung blood pressure ko later. For 30 minutes I calmed myself. Nakaupo lang ako sa isang tabi habang tinititigan ang Tokyo Tower. (Tapat lang kasi ng clinic yung Tokyo Tower. As in. Walang halong eklavoo.) Tulala. Walang iniisip. Kailangang bumaba ang blood pressure. Kaya ko 'to. Whoooosah. Whoooosah. Whooooooosaaaaah....... Kung walang problem sa medicals namin within 3 days maifo-forward na sa DIBP Australia (Department of Immigration and Border Protection) ang results. Sakit na naman ng tyan ko.
 
Ito rin yung araw na kumuha kami ng police clearance sa Tokyo Metropolitan Police Department (TMPD). First time kong pumasok sa isang lugar na pakiramdam ko pag may ginawa akong mali bigla na lang akong mahe-headshot ng isang sniper. Damang-dama ko ang tightness ng security. Mas tight pa sa bagong botox na mukha ni Aling Dionisia. Nagkaroon pa ng eksena na antagal bago kami dinala sa kung saan kami dapat dalhin dahil sa different pronounciation ng pangalan ni Basuraman. They were looking for "Shi-ri-ru". Kaso we pronounced Basuraman's name as Sai-ri-ru(Cyril). At dahil kami na lang ang tao sa waiting area we insisted na si Basuraman din si Shi-ri-ru. Ay ayaw patinag ni Boi. Mga 48 years na nakipag-argue si Boi sa receptionist. Eto namang receptionist ayaw i-confirm na si Basuraman yun. Engotz. After 12 decades of meditation and realization dinala niya na kami sa kuhanan ng police clearance. Wala naman naging problem pagdating sa loob. Sana sa pinas digital na rin pagkuha ng finger prints para wala ng dumi-dumi sa daliri. We were escorted again paglabas ng building. Akala ko paglabas namin gagamitan pa kami ng neuralyzer.
 
Pasyal-pasyal sa Tokyo Imperial Palace pagkatapos. Nasa kabilang daan lang kasi ng TMPD ang Tokyo Imperial Palace. Enjoy na enjoy si Miko sa paglalakad.
 
November 12, 2013 - Pagkakuha ng police clearance sa TMPD derecho padala sa DIBP Australia via Fedex. Hindi kasi pedeng buksan ang envelope. Sa pagkakaalam ko wala naman kaming krimen na ginawa dito sa Japan so wala namang kaming magiging problem. I emailed our CO that we already sent our PCC (Tokyo). We already completed all of the requirements. Another painful waiting. This time walang timeframe kung kelan ire-release ang result. The time frame varies. May nabasa ako sa forum na after 1-2 days na makumpleto nila yung requirements nabigyan na kagad sila ng result. Yung iba inaabot ng weeks and even months.
 
I tried not to think of our application while waiting for the result. Pero ang hirap. Kada maaalala ko sumasakit bigla tyan ko. Sabi nga ni Ate Joy at least meron kaming hinihintay kesa sa wala. At least habang malaki pa yung points na makukuha ko sinubukan na namin kesa naman kung kelan mahirap na mag-apply tsaka ako magre-regret na sana dati pa ginawa ko na.
 
Wednesday to Friday lang ang pasok ni CO sa Immigration Office. Nabanggit niya sa akin yun nung may tinanong ako sa kanya. Buti nga pinaalam niya sa akin para naman hindi ako magtaka kung hindi siya magpaparamdam pag Lunes at Martes. November 15 (Friday) nakarating ang PCC namin sa Australia. So sa Wednesday pa siya mache-check ni CO.
 
November 20, 2013 (Wednesday) - Checked my email before going to office. Nothing from my CO. Checked again my email pagdating sa office. Waley pa rin. Ako na makulit. Diko rin kasi matiis. Pero impossible naman na may result na kagad kasi possibleng hindi pa naasikaso yung application namin. Makulit lang talaga ako.
 
After an hour or two naisipan ko na i-check ulit ang email ko. There was an email from our CO. Pootengeness. Kusang binuhol ng bituka ko ang sarili niya using 16 types of knots habang nagsa-sommersault ang 10 libong butterflies sa tyan ko. Breathe in, breathe out. Baka may hinihingi lang na additional requirements si CO. Baka may itatanong lang siya. Or baka may mali sa documents namin. Or baka namali lang siya ng send ng email tapos blanko lang pala laman.....
 
Status ko sa facebook: "God is good all the time! All the time God is good!"
 
My father and I are both OFWs. My father has sacrificed a lot while being an OFW especially with his time with us his family. Mahihirapan ng magkasama kaming pamilya ng pangmatagalan lalo at 2 saming magkapatid ang nasa ibang bansa na nakatira. Kailangan pa ng timing para sabay-sabay magbakasyon sa Pilipinas. Alam ko rin na hindi habambuhay ang pagiging OFW. At gusto kong lumaki si Miko (and her future siblings) na kasama kaming dalawa ni Basuraman. My family has been my greatest motivation to pursue this dream. At lahat gagawin ko para sa pamilya ko. Para kay Basuraman at Miko. This is only the start but as long as I have my family I know we can make it through.
 
Special mention si Ate Joy dahil sa kanya nagsimula ang lahat ng ito. Nung nakatanggap siya ng positive result sa EA dun na niya sinabi sakin na nag-aapply sila for permanent residence visa sa Australia. And then they got a visa grant. Sinabi niya sakin na bakit hindi ko subukan tutal I have the resources. Kung nakaya niya for sure kakayanin ko rin. Siya yung nagpukpok sakin ng bonggang-bongga (hanggang magkaroon ako ng internal bleeding. joke!) matapos ko lang ang CDR ko. From conceptualization hanggang proof reading tinulungan niya ko. Aside from Basuraman, siya yung constantly na nagreremind sakin na tapusin ko na ang CDR ko. She also guided me during our visa application kapag meron akong sangkatutak na questions. Alam niya lahat ng pagsakit ng tyan ko. And next to Basuraman siya ang sumunod na nakaalam nang nabigyan na kami ng visa. Pwedeng-pwede na ngang maging agent e. Thank you berimats Mommy Joy!
 
2013 has been a great year for us. Andami kong nababasa sa facebook noon claiming that 2013 is going to be their year. At dahil gaya-gaya ako I also claimed that it is going to be my year (na sinamahan ko ng mataimtim na pagdarasal). And it really was.

See you Australia in April!

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails