Spending Christmas and New Year in Japan the second time around

Konti na lang.... konting-konti na lang.... makakapag-post na ko ng para sa year 2016! You know naman my motto: Better late than laterererererer. Olrayt. ^_^

Dec 2015 - Jan 2016

This would be the second time that I spent my Christmas and New Year here in Japan. The first time was in 2012 when I gave birth to Miko. We thought of dining out for our Noche Buena but we cancelled the thought kasi mas masarap kumain sa bahay and mas masarap yung pagkakain e nasa bahay ka lang na. If you're used to Christmas and New Year's celebrations in the Philippines e mamamatay ka sa homesick pagdating sa celebration dito sa Japan. For most Japanese (I think and I observed), Christmas means Christmas cake, roasted chicken and Santa Claus. That's it. At walang magarbong paputok and fireworks display tuwing bagong taon. Kakalungkot 'di ba? Though for sure maraming lugar dito sa Japan kung saan makakapag-enjoy ng bongga ang mga tao for Christmas and New Year celebrations pero iba pa rin siguro pag sa Pinas. Anyhoo as usual idinaan na lang namin sa pagkain lahat.

For Christmas we had nilagang baka, fried chicken, yakitori (skewered grilled chicken), squid rings, baked mac ( Na nagmukhang giant bibingka. Thank you to our faulty oven.), rice (shempre!) and wine. Sa Tita ko (father side) e laging may handang nilaga or anything na may mainit na sabaw pag pasko. Alam ko may meaning yun kasi napanood ko na siya minsan na na-feature sa isang show sa TV. Kaso nakalimutan ko na meaning hehe. Tsaka swak na swak naman dito sa Japan kasi winter kaya masarap ang mainit na sabaw. At dahil hindi kami marunong mag-portion ng mga nilulutong pagkain, mga 1 week naming pagkain yan dahil 3 lang naman kaming kakain.

For New Year we had steamed fish, buttered shrimps, fried pork strips, pansit, fruit salad, mochi/rice cakes and rice. Sa sobrang ganda nung fish na ginawa namin e nag-alangan ako kung masarap ba. And we were surprised that it was delicious as well. Kami na! #ggss

Yung nasa gitna nga pala na orange sa tuktok ay tinatawag na kagami mochi. According to Wikipedia, Kagami mochi, literally mirror rice cake, is a traditional Japanese New Year decoration. It usually consists of two round mochi (rice cakes), the smaller placed atop the larger, and adaidai (a Japanese bitter orange) with an attached leaf on top. Since we are in Japan, I have this feeling that we have to have this thing for our new year celebration. Yun lang. hehe

Hanggang ngayon e pakiramdam ko kitang-kita pa rin sa katawan ko ang lahat ng kinain ko noong pasko at bagong taon. Sobrang clingy. Ayaw umalis.

Since dumating si Miko sa buhay namin, every year ay gumagawa ako ng electronic postcard para sa pasko at bagong taon. Pang-post ba sa facebook at instagram. Para minsanang greetings ba. Ganern.

2012. Hindi pa uso sakin yung collage-collage at kung anik-anik. Our first Christmas in Japan and Miko's first Christmas.

2013

2014. First christmas na hindi kami magkakasamang tatlo nila Basuraman and Miko.

2015

Yun lang.
Bow.

Miko Turns 3!

September 10, 2015

3 years old na ang aming unica hija. Ambilis ng panahon. And sad to say hindi pa rin kami magkakasama nila Basuraman. Pero konting tiis pa. Konting kembot na lang. Since weekday ang September 10 e ginanap ang birthday party ng September 12 (Saturday).

Umuwi si Basuraman ng Pinas para sa celebration ng birthday ni Miko. Gusto kasi namin na kahit isa man lang sa amin ni Basuraman e physically present sa birthday ni Miko. Since umuwi ako nung pasko sa Pinas turn naman ngayon ni Basuraman.

Base sa mga pictures and kwento e mukhang na-enjoy naman ng anak ko yung party niya. Ang hilig sa party. Kanino kaya nagmana? Ahmmmmm..... Malamang sa tatay niya. (~_^)V

At dahil mainit sa Pinas e 'hulas pa more' ang peg ng itsura ng aking anak. Partida dahil may nakatutok pang electric fan sa kanya nyan.

Party partei!

Miko with her cousin Alisa

Daddy and Miko

Nagpapasalamat ako unang-una kay Lord for giving Miko to us. Maraming salamat dahil patuloy Niyang ginagabayan at inaalagaan ang aming pamilya. Sa mga tao na tumulong para maging successful ang birthday party ni Miko. My daughter's happiness is my happiness as well.

To God be the glory.

Hokkaido Trip (2015) - Day 3: Hello Furano and Biei!

Warning: Numerous pics ahead..... ^_^

Day 3 (September 1, 2015)

Mayroong public indoor and outdoor onsen (hot spring) sa hotel. Bago kumain ng breakfast e nag-decide kami na mag-onsen muna. As in 6am. Para kami pa lang. Kahit separate ang lalake sa babae (dapat lang!) e medyo nag-aalinlangan parin ako. Pero sayang naman ang experience you know. Kasi naman sa onsen e hubo't hubad. Pede ka lang magdala ng maliit na towel pang-kaskas before lumusong sa onsen. Yung kasya lang pantakip ng mukha. Kakaloka! Pakapalan na lang ng fez. Wapakels na lang kung makita man ng strangers ang pinakatagu-tago kong lihim. Actually keribels lang din naman kasi wala rin naman silang pakialam sayo. And wala naman naninitig.  After 30 minutes siguro may pangilan-ngilang guests na rin ang nasa onsen. By that time e tapos na rin ako hehe. Ang sarap lang dun sa outdoor onsen. Confident naman ako na walang nakakita sa aking hubad na katawan (sana). Very relaxing at iba kasi yung pakiramdam na nasa labas. Yun nga lang mga 2 minutes lang siguro ako dun kasi na-realize ko na kinda dugyot pala yung bato-bato and may nakita akong 1 insekto.

After the onsen thing e derecho na kami for breakfast. Buti na lang kasama namin si Hayakawa-san kasi walang romaji(English alphabet) or english yung menu. Kumbaga siya yung taga-explain samin kung ano yung mga kinakain namin. Hindi ko na maalala kung ilang course yung breakfast (same with dinner) pero Japanese siya. So may mga food na naubos ko, meron yung tinikman ko lang and merong totally hindi ko kinain.

Furano La Terre

So bago lumarga ang mga explorers ay pumunta muna kami sa Popura Farm which is located sa tabi lang ng hotel.

Popura Farm

At madali lang siya makita dahil meron itong higanteng melon na may soft cream sa ibabaw.

Akin ka na lang...akin ka na lang... Aminin niyo kinanta niyo rin.

So far hindi pa naman ako nagtatae sa dami ng melon at soft cream na nakakain ko. Buti na lang busog pa kami from our brekky kaya naghati-hati na lang kami sa half-melon na may 2 flavors ng soft cream: vanilla and melon. Heaven!!!

Soft cream time na naman!

Rokugo Viewing Platform

Bago nakarating ang mga explorers sa kanilang unang destinasyon ay nabighani na kaagad sila sa naggagandahang tanawin ng Furano. Susme! Walang halong exaggeration at eklavoo! 

Akala ko sa TV lang ako makakakita ng ganito.

Farmville

Anpanman with Anpangirl. Nyek!

Furano is known for its lavender fields. And sad to say wala na yung mga lavenders by the time na nakapamasyal kami sa Furano. Pero may iba namang bulaklak na nakatanim so solved pa rin! Olrayt!

View at the Rokugo Viewing Platform

Flowers pa more!

Dumaan saglit sa Takashi Yananase's Anpanman Shop. Sayang e. Tutal andun naman na at wala namang bayad ang pagpasok. ^_^

Kahit napaso ako sa init ng bato hinawakan ko pa rin sa ngalan ng pagpapa-picture.

Furano Jam Garden

Heaven para sa mga mahilig sa jams. Ito na yata ang jam shop na kung saan merong napakaraming uri ng jams ako nakita. At pwede mong tikman lahat! Oo lahat! Meron na rin naka-prepare na biscuits/bread para sa smpling. In fairness naman samin bumili naman kami ng jams after naming tumikim ng bongga-jabongga. Defensive!

Jam Shop

Bago kami pumunta ng Tomita Farm ay may pinuntahan kaming isang tourist spot na kung saan parang doon shinoot yung isang Japanese movie or series yata. Bilang hindi naman ako interesado kaya hindi ko na alam yung detalye. Nyaher. Sinabi naman namin sa Japanese friend namin na puntahan na niya kaso magpapaiwan na lang kami. Kinda magagahol sa oras so next time na lang daw pag nakabalik ulit siya doon. Kaya nagpakuha na lang kami ng litrato sa may malapit na sunflower field.

Yung yumuko pa kami kasi akala namin makukuhanan ng buo yung mga bulaklak sa likod. Salamat kay Ate na kumuha ng aming litrato. ^_^

Farm Tomita

Tanghaling tapat nang makarating kami sa Farm Tomita. Dahil ayaw namin magsayang ng oras e libot pa rin kahit magmukhang kirara.

Nang mapagod ang matanda. 

Lavenders inside the green house.

At siyempre hindi ko pinalagpas na matikman ang pamosong lavender soft cream. Sinubukan ko rin kumain ng kanilang lavender cheese cake bilang paborito ko kasi ang cheese cake. Interesting flavor. Mabango. Ayos na sakin yung natikman ko sila. Pero hindi siya yung uulit-ulitin level. Ganern.

Lavender soft cream. Soft cream na naman!

Kahit walang mga lavenders e sulit na sulit pa rin yung pagpunta namin sa Farm Tomita sa dami ng bulaklak na nakita namin. Downside lang ng medyo tanghali na kami nakarating ay andami ng turista. Nagkaroon pa nga kami ng hindi magandang encounter sa 2 Chinese tourists (base sa lenggwahe na kanilang binigkas). Nasa pila kami ng tindahan ng lavender soft cream and cheese cake at sila ang nasa unahan namin. Tama ba naman na pagkabili nila e kinuhanan muna nila ng litrato yung mga binili nilang pagkain samantalang mayroong ibang tao na nakapila para bumili. We had to say 'excuse me' para maramdaman nila presence namin. At sila pa ang tumingin ng masama. Ediwow.

Hello Biei!

Hirap na hirap ako bigkasin yung Biei. Anyhoo, naglibot kami mostly sa Patchwork Road. Biei is famous for its views of wild fields and hills. Sobrang convenient ng may dalang sasakyan dahil puro 'patches' of fileds ang makikita. Merong rice, corn, potatoes, canola, etc. Very relaxing ang view. Feeling ko nasa New Zealand ako kahit hindi pa ako nakakarating ng New Zealand. Ang lakas maka-sound-of-music. Gusto kong kumanta habang nakikipaghabulan sa mga tupa sa taniman. Pero shempre hindi ko nagawa yun kasi walang tupa and bawal pumasok sa mga fields dahil private sila at pag-aari ng mga magsasaka.

Hi! Ang ineeeeeet!

Shirogane Blue Pond

Huling hirit bago kami tumungo sa airport. Since may konti pa kaming time, naisingit namin ang Shirogane Blue Pond. Partida kasi nagkaligaw-ligaw pa kami. As in nawala kami sa paved road (hello lubak-lubak/bato-bato na daan with matching bangin sa gilid) and may nakasalubong pa kaming malaking traktora. Yung tipong mga ilang minutes pa na ganun yung kalagayan namin e pipilitin ko na yung dalawa kong kasama na magbaligtad ng damit. What an adventure! Muntik na ako maihi sa nerbyos.

Balik tayo sa Blue Pond. Sa totoo lang wala akong idea kung ano ba talaga yung sinasabi nilang blue pond. Pagod na rin akong maglabas ng phone para hanapin sa internet.

Jaraaaaaaaan!

Speechless. I was totally speechless upon seeing this beauty. Tapos sumigaw ako ng WOOOOOOOOOOW! Very grateful for this wonderful creation. Tapos nakita ko na siya sa TV noon. Pero iba pala pag nakita mo ng personal. Nakakamangha! Kahit magdamag ko siyang titigan ayos lang sakin.

Picture-picture

From the Blue Pond dumerecho na kami sa shop kung saan nag-rent kami ng sasakyan. Then hinatid na kami sa Asahikawa Station. From there we transferred to Sapporo then direcho na ng New Chitose Airport.

At dahil wala kaming proper lunch (meaning no rice) e nagutom na ng bongga si watashi. Kaya we had dinner first before buying some omiyage/pasalubong.

Butadonmeijin's pork rice bowl. Sheeerreeeeerrrrp!

At diyan po nagtatapos ang aking Hokkaido trip. Alam niyo ba na nito lang March 26, 2016 ay opisyal ng nagbukas ang byahe mula Tokyo patungong Hakodate via shinkansen (bullet train). Around 4 hours ang byahe one way. Nakaka-tempt! Ahahahahaha.

Kung magkakaroon ng pagkakataon gusto kong bumalik ng Hokkaido. ^_^

Bow.

Hokkaido Trip (2015) - Day 2: Hello Sapporo!

Day 2 (August 31, 2015)

Pagka-checkout sa aming hotel (which is Hakodate Grand Hotel) ay dumirecho na kami sa Morning Market for breakfast. Juicekolord! The bestestestestest seafood breakfast evarrrrr! As in muntik nakong umiyak habang kumakain sa sarap ng breakfast namin. Kinda pricey nga lang pero super sulit. Freshness is everything you know.

Freshness! We bought oysters, giant shrimps and scallops and had them grilled. Yum!!! 

I really really really really really really wanted to try the king crab. Hanggang tingin lang kasi ako sa TV. Tapos meron nga sa mga supermarkets kaso frozen naman. Kaso nalungkot ako ng bongga-jabongga nung sinabi na kung magkano ang isang buong piraso. 10,000 yen! Actually mura na siya kung tutuusin. Kasi may nakita ako noon sa frozen section ng supermarket sa Tokyo e legs pa lang niya nasa 10,000yen na. Hindi kaya ng powers ko. Nakita siguro ng Ale na nalungkot ako kaya meron siyang inoffer na mas mura. 1 gigantic crab leg for 5,000 yen. Muntik akong mag-faint nung narinig ko yun. Siguro naramadaman nila na gustung-gusto ko talaga ng crab. Ayun parang meron silang set menu na seafood bowl na may grilled crab legs na kasama pero hindi ganun kalaki worth 3,000 yen. Siyempre go go go na si watashi. (^o^)/

Patingin-tingin. 'Di naman makabili.

Walang makakapigil sakin at sa ga-hita kong braso!!!

Sarap!!!

Medyo nagmamadali na rin kami kasi need na namin pumunta sa train station. From Hakodate we took the train to Sapporo. Almost 4 hours din ang byahe.

Trams at Hakodate

Eto yung mga trams na hindi ko naisama sa unang post ko about Hakodate.

HELLO SAPPORO!

Akala ko pagkagising ko nasa Pinas nako. Kasi naman 4 hours din ang biyahe from Tokyo to Pinas. Medyo nagsusungit ang kalangitan at may pabugso-bugsong pag-ulan nung dumating kami ng Sapporo. Kung sa Hakodate e probinsiya feels, dito naman sa Sapporo e siyudad feels na. Feeling ko nasa Tokyo lang din ako.

JR Sapporo Station

Kailangan may ebidensiya na nakarating ako Sapporo.

Sapporo Station

Sunod lang kami sa friend naming Japanese kung anong pede namin makita na malapit lang sa Sapporo Station. We have to travel again via train papunta sa aming hotel which is located sa Furano. Kumbaga nag-stopover lang kami sa Sapporo. Masabi lang haha

Sapporo Clock Tower

The western side of the Renga-kan.

Gusto ko sana uminom ng Sapporo beer habang nasa Sapporo kaso hindi ko na siya nagawa kasi walang time tsaka wala sa proper timing. Ayoko naman na bigla na lang mag-isa ko iinom ako ng beer tapos eskapo na. Siyempre dapat yung mae-enjoy ko ba. Ganern. Arte!

Sapporo Factory

Soft cream time!

The Atrium in the Sapporo Factory

Sabi nila sa Hokkaido daw ang pinakamasarap na ramen. Dahil siguro malamig sa lugar and masarap kumain ng ramen lalo na kung malamig. Pare-parehas kaming first timers so bahala na si batman and we decided to have ramen for lunch sa pinakamalapit naming nakitang resto.

Miso ramen

Sapporo is popular for its miso ramen. As for the miso ramen na kinain ko e ahmmm.... so so. OK lang. Nothing special para sa akin.

From Sapporo Station we travelled 2 hours going to Asahikawa Station. Popular dito ang Asahikawa Zoo kaso hindi na namin naisingit sa aming itinerary. From Asahikawa Station e nag-rent na kami ng car papuntang hotel. We also used the car the next day para sa pamamasyal. Buti na lang may kasama kaming Japanese friend na marunong mag-drive!

Asahikawa Station

 HELLO FURANO!

Balik na naman sa probinsiya feels. Puro rice fields. As in malalawak na rice fields at kung anu-anong fields. Anlakas maka-sound of music!

Around 7:30 pm na yata kami nakarating sa hotel namin (Furano La Terre).

Furano La Terre Lobby

This time ang room namin e Japanese style. At siyempre ansaya-saya ko kasi may libreng melon! At meron ding kasamang dried lavender flowers. Yung gatas na naka-bote binili ko sa vending machine. Na-curious lang. And of course Hokkaido milk is the best! Ahahahahaha!

Free melonsssssss!

Pagkatapos mag-ayos ng gamit ay nag-prepare na kami for dinner. Included nga pala ang dinner and breakfast sa pag-stay namin sa Furano La Terre. Bongga!

Hello Ja-fans!

View while having dinner. ^_^

At diyan nagtatapos ang day 2. Bow.