May 6, 2019: Around 9:30AM, habang naggo-grocery sa Asian store, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang private number. Usually hindi ako sumasagot ng call na hindi ko kilala ang number pero dahil nga sinabihan ako na baka tawagan ako ng MFMS (Maternal and Fetal Medicine Service) ng Women's and Children's Hospital (WCH) e sinagot ko yung call. Buti na lang. Nakausap ko si Amanda and tinanong niya ako kung pede daw ba ako pumunta sa hospital that day around 2PM para macheck ako. We believe urgent siya kaya hindi na kami nagpa-resched and sinabi namin na pupunta kami on the said time. Buti medyo maaga pa kaya nakapagpaalam pa si Basuraman na hindi siya makakapasok. Tumawag na rin ako sa school ni Miko para ipasok siya sa OSHC (Out of School Hours Care). kasi hindi namin kung anong oras matatapos yung checkup.
1:45PM - Mag-isa ko ng pumunta sa MFMS ng WCH kasi naghahanap pa ng parking area si Basuraman. Kahit mahina ako sa direction e nakita ko naman siya kagad. Bale pinapunta muna ako ng receptionist sa digital imaging centre para sa scan tapos tsaka ako babalik sa Doctor.
Si Ateng sonographer na yata ang pinaka-lively at pinakamdaldal na sonographer na nameet ko. Nagpasabi naman siya na madaldal siya and she won't stop talking. Nakakatuwa lang yung mga comments niya while checking baby. She also did transvaginal scan to check my cervix and to confirm yung length niya based sa ginawang scan sakin last week. Medyo hirap lang si watashi sa pagtayo at paghiga kasi nga masakit pa rin yung kaliwang tuhod ko. Bumalik na kami sa MFMS para makausap yung doktor pagkatapos ng scan ko.
Sobrang antok ko mga mumshies habang naghihintay sa doktor. E tutal andun naman si Basuraman e umidlip ako habang naka-upo. Huwag kayong mag-alala kasi na-master ko na ang pagtulog habang naka-upo hehe. Kaso bigla akong ginising ni Basuraman kasi daw para akong napo-possess. Malay ko na ganun pala nangyayari habang ako'y nakatulog ng naka-upo.
4PM - Finally Ariel happened to me (I know anluma na nung commercial.) at tinawag na kami ng doktor. Ayun inexplain samin ni Ateng Amanda yung sa short cervix ko and kung ano ang pwede nila gawin. Nakapag-basa-basa naman na ako sa internet regarding short cervix so may idea na ako. Bale hindi daw enough mga mumshies yung progesterone meds na iniinom ko. Need ko mag-undergo ng isang procedure called cervical cerclage. Bale maglalagay sila ng stitch sa cervix ko para to make sure na hindi kagad lalabas si bibi. Mga mumshies half-way pa lang ako sa aking pagbubuntis. Inexplain rin niya sa amin yung risks nung procedure. Tapos biglang sabi niya mga Mumshies na better na mai-admit nako that night para sa operation kinabukasan.
Like mga 14.34 seconds yata ako napatulala kasi hindi ko inexpect na ora mismo na dapat gawin yung procedure. Like cheka cheka cheka, tama ba rinig ko? Ayun na nga sinabi ni Ateng Amanda na ito na yung best time to do the procedure kasi baka daw if patagalin pa eh hindi natin alam baka bigla na lang bumuka ang cervix ko. Since 20 weeks pa lang si bibi e hindi siya makakasurvive kung bigla siya lumabas. Tinanong na namin what time need namin bumalik ng hospital. As soon as possible daw. After ko pirmahan mga need na papers umuwi na kami ni Basuraman to prepare my things. Pero nasa elevator pa lang may na-receive akong tawag. 8:30PM pa daw magiging available yung room kaya no need to rush. Pede naman daw kami pumunta ng maaga pero maghihintay pa rin kami. Buti na lang nasabihan kagad ako. Makakapag-shower pa ako then dinner pa kami plus makakapag-ayos ng gamit. Si Miko naman during that time e na kila Madam and we are planning to leave Miko ulit pag ihahatid nako ni Basuraman sa hospital kasi baka what time na siya makauwi. May pasok pa kasi si Miko sa school kinabukasan.
8PM - Nasa hospital na kami ni Basuraman. Waiting na lang na matawag for admission. Nasa Women's Assessment Service kami kaya andaming ganap. Naintindihan namin kung bakit kailangan namain maghintay kasi for sure mas may emergency cases silang inaasikaso. Past 9PM na yata ako natawag.
Waiting game ulit sa isang room kasi need muna ako i-speculum test bago umakyat sa kwarto ko. Hindi na ako nahintay ni Basuraman na madala sa kwarto kasi mag-10pm na at wala pa yung doctor na titingin sakin. E kailangan pa niyang kunin si Miko mula kila Madam. So sabi ko umuwi na siya kasi carry ko naman mag-isa. Hindi ko na rin siya prinessure na pumunta ng hospital during the procedure kasi wala naman siyang gagawin kundi maghintay. Around 8:30AM yung procedure. During that time inaaayos na niya si Miko para pumasok sa school. I-message ko na lang siya kapag tapos na yung procedure.
Past 10PM na dumating si Ateng Shine. Kung nasusundan niyo itong pregnancy journey ko with bibi #2, si Ateng Shine yung isang OB na tumingin sakin noong nagpunta ako sa hospital because of bleeding. Naalala naman niya ako. After the speculum test hintay ulit si watashi ng magdadala sakin sa 1st floor para sa aking kwarto.
11PM - Finally Ariel happened na ulit at nakapagsettle na ako sa aking kwarto. May ka-share ako sa room pero may divider naman kaya hindi ko siya nakikita. May sariling toilet and shower area yung room. Mga past 12PM nako nakatulog kasi namahay pako (kunwari haha) at tsaka ang ingay ni room mate. Walang earphones kaya rinig na rinig ko yung pinapanood/pinapakinggan niya.
May 7, 2019 - Fasting nga pala ako since 12MN. 5AM gising nako. Till 6AM ang last inom ko ng tubig. Around 7:30AM dumating si Ateng Amanda. Pinuntahan niya ako para kumustahin and para inform ako na kung magiging available kagad ang theater ay masasalang na ako by 8:30AM. Buti na lang maaga ako nagising at naayos ko na kagad ang sarili ko. Binigyan nako ng gown na pang-sagala este na susuotin ko during the procedure. Yung lawit puwit. Sakto naman nakaayos nako nung dumating na si Koyang Annie (anesthesiologist). Inexplain niya sakin hindi naman need na full anesthesia ang gagawin sakin kasi hindi naman bubulatlatin ang tyan ko. so kalahati lang. from waist pababa. Pinapirma na rin niya ako ng papers. Huwag mag-alala mga Mumshies na-explain naman sa akin lahat bago ako pumirma. Miya-miya from my room dinala na ako papuntang third floor yata yun kung hindi ako nagkakamali papuntang theater. Nagworry pa nga ako mga Mumshies kasi inisip ko kung saan ko iiwan yung tsinelas ko. Yun pala hihiga na ako sa bed ko then tsaka nila ako dadalhin papunta kung saan man gaganapin ang procedure. Toinks lang.
8:40AM - I was admitted in the theater to start my cervical cerclage operation. Nalula lang ako sa laki ng room tapos andaming tao. Naalala ko lang kasi nooon kay Miko na anliit lang ng OR tapos 4 lang yata yung nasa loob nun. Si Koyang Annie ang chumichika sa akin habang ginagawa ang procedure. The procedure lasted for about an hour. Masaya naman si Ateng Amanda at successful yung ginawa nilang cerclage. From theater dinala na ako sa recovery room. After 30minutes of monitoring ibinalik na nila ako sa room ko.
Ateng Midwife: Do you feel nauseous or light-headed? Do you feel like vomiting? They are some of the effects of the anesthesia.
Me: I am just so hungry right now. ^_^
10:30AM - Hinanapan ako ni Ateng Midwife ng makakain sa kitchen. 12:30 pa daw kasi magse-serve ng lunch. Nakakatuwa nga siya kasi siya pa naglagay ng jam and butter sa toast ko. Naintindihan naman nila na gutom na gutom nako kasi naman 10:30AM na. Ang huling kain ko is 7:30PM last night.
By this time numb pa ng konti yung puwet ko and vajayjay ko. As in di ko siya maramdaman. Nakakatakot din pala yung ganung feeling mga Mumshies. Naisip ko tuloy yung mga paralisado. Pano pa yung nararamdaman nila knowing na forever na nilang di mararamdaman yung parte na yun ng katawan nila.
4PM - Pagkasundo sa school ni Miko sa school dumerecho na sila sa hospital ni Basuraman para dalawin ako. Hapon ko na sila pinapunta para masabayan nila ako magdinner then tsaka sila uuwi after.
Continuous monitoring then mineasure din yung amount ng wiwi ko after the procedure and tanggalin yung catheter. Pinuntahan nga pala ulit ako ni Ateng Amanda to check me and inform me na kung wala naman magiging problem overnight most probably is makakauwi nako kinabukasan.
May 8, 2019 - Maaga ulit ako nagising pero 6AM nako bumangon. Dumaan ulit sa Ateng Amanda sa room ko para icheck yung kalagayan ko and para iinform ako na makakalabas na ako by 11AM. By the time na dumating si Basuraman sa room ko nakapagayos nako at nakaligpit na lahat ng gamit ko.
Dislocated left knee cap last Friday then cervical cerclage nung Tuesday. Grabe yung mga ganap ko sa pagbubuntis kay bibi number 2. Pero sobrang thankful kami na ayos ang lagay ni baby ngayon at nagawan kagad ng preventive measure yung nakita nilang short cervix ko. Lahat naman kakayanin ko basta mapanatili lang na healthy and safe si bibi.
We are also thankful sa lahat ng tao sa Women's and Children's Hospital kasi naalagaan naman ako ng mabuti during my stay sa hospital. And since it is public, wala kaming binayaran ni singkong duling para sa operation and stay ko sa hospital.
Kapit pa rin tayo ng mabuti bibi ha. Kumpletuhin natin yung term mo. ^_^ Thank you Lord...
Thursday, May 23, 2019
Wednesday, May 15, 2019
Week 19 (Heirloom tomato/Grapefruit): Ako ang tunay na Darna!
I have been feeling a lot of movement from bibi this week. Actually yung latter part ng week18 may mga nararamdaman nako pero di ako sure kung baka guni-guni ko lang or baka gas lang sa tyan ko na naipit.
Na-stress yata si bibi kapag na-stress ako sa work kasi napansin ko galaw siya ng galaw. Gusto ko ng awayin yung circuit designer ko kasi antigas ng ulo. Ayaw makinig. Gusto yata gawan ko pa siya ng power point para makita niya yung kamalian niya. Tapos sasabay pa yung mabagal na connection. Anyways, I have to remind myself always to calm down pag nastress sa work kasi baka napapano na si bibi.
Medyo consistent na yung movement na nararamdaman ko in terms of time. Sa gabi nararamdaman ko na siya na para bang telling me na kumain na kami ng dinner. May time na kung kelan ako magna-nap tsaka naman biglang galaw ng galaw si bibi. E di hindi ako nakapag-nap hehe.
May 3, 2019 3:30pm - Scheduled date for my morphology scan. Sa Radiology SA Campbelltown ako nagpa-sched para walang bayad. Hindi ni-recommend ni ateng midwife Liz ang Adelaide MRI kasi di naman daw nila trained yung mga tao dun. Sana sinabi nila kagad sakin anesh. Inom ulit ng 500mL ng tubig an hour before the scan. Maulan during this day. Bale first time na lalaki ang sonographer ko. Carry lang naman. Matagal-tagal din yung scan kasi andaming mineasure ni Koyang. Tapos he confirmed tungkol sa unang pregnancy ko na emergency CS and anong week ko ipinanganak si Miko noon and ano yung reason bakit ako bigla na-CS. Pagkatapos ng ilang check sinabi niya sa amin ni Basuraman na lahat ng measurements ni bibi is okay but he found out that I have a short cervix. At this point of my pregnancy they are expecting my cervix to be around 25mm. Pero based sa scan, nasa 13mm lang yung sakin. Less than half. So tinanong nako ni Koyang sonographer if ok lang daw ba na mag-undergo ako ng transvaginal scan to make sure of the measurements. Hindi naman na ako maselan when it comes to this kind of scan kaya go lang. Kebs na kung lalaki. Pero nagdala siya ng 'chaperone' or kasamang babae to monitor the scan.
Pinaghintay muna kami saglit ni Basuraman after the scan kasi they will try to call WCH (Women's and Children's Hospital) para marefer kagad ako for a check-up kasi nga mukhang need nila macheck yung short cervix. Unfortunately hindi daw sila maka-connect so inadvise nila na pumunta sa WCH as soon as possible. Sinabi kasi ni Koyang sonographer na yung doctors sa WCH ang makakapagsabi kung ano ang pwede gawin sa situation ko. Binigyan na din nila ako ng copy ng result just in case dederecho na ako ng hospital para maibigay ko na sa OB. At this point I am trying to be calm. Wala pa naman yung nerbiyos ko. Siguro hindi ko na lang talaga inentertain yung nerbiyos kasi alam ko naman na makakasama lang sa amin yun ni bibi. After nga ng scan mag-go-grocery pa kami.
5:30~6:00 pm - Eto na nga mga mumshies. On the way sa grocery, as in papasok na kami ng building, e nag-darna si watashi. SUSMIOMARIMAR! Dahil madulas ang daan, nagslip ako ng hindi ko namamalayan at nadislocate na naman po ang aking left knee cap!!! Natumba na ako kasi sobrang sakit. Buti na lang naalalayan ako ni Basuraman kaya medyo na-soften yung pagbagsak ko and sa right side ako napahiga. Hindi ko kaya tumayo sa sobrang sakit kaya ilang minutes akong nakahiga sa daan. Buti na lang huminto na sa pag-ulan and water resistant yung jacket ko kaya hindi ako masyado nabasa kahit nakahiga ako sa sahig.
May mga lumapit kagad to help us and to check me. Hindi ko na naiintindihan yung nangyayari during that time kasi sobrang sakit mga mumshies. It took a while bago naibalik ni Basuraman sa tamang position yung knee cap ko. May isang concerned citizen na isang nurse ang hindi kami iniwan. She kept on telling me to calm down and breathe. Tapos dumating na rin yung staff/managers ng grocery store. Nung tinanong nila ako kung kaya ko gumalaw or tumayo, inalalayan na nila ako papunta sa covered entrance nung building para umupo.
Sobrang alalay samin nung 2 staff ng Woolies. Sila pa mismo yung tumawag ng ambulance lalo kasi nalaman ni na buntis ako. Just to make sure lang daw na macheck ako. They gave me blankets while sitting kasi anlamig mga mumshies. Ayun nga lang medyo natagalan bago dumating ang ambulansya. More than an hour din kaming naghintay kasi nga walang available na pedeng umattend samin. Gusto ko na ngang umuwi nun kasi nga lamig na lamig nako and ang sakit na ng tuhod ko. Panay nga ang tawag ni Ateng para matanong kung kelan darating yung ambulansya. I understand naman na baka mas may life-threatening cases na nagaganap during that time.
Past 7pm dumating na yung ambulansya with the paramedics. Tinanong ulit ako kung anong nangyari and ano daw ba gusto ko mangyari at bakit daw ako nagstay ng ganun katagal para sa ambulansiya. Nalerkey ako ng slight mga Mumshies sa mga tanong ni Koyang. Buti na lang at mabait naman si Koyang kaya nawala na yung konting inis ko sa kanya. Kwento-kwento, sagot-sagot and napagdesisyunan na sa WCH ako dalin na hospital dahil gusto kong macheck si bibi kagad para mawala na yung agam-agam ko kung naapektuhan ba siya sa pagbagsak ko.
Buti na lang mga Mumshies e luma yung leggings na suot ko kasi ginupit siya ni Koyang paramedic
para macheck yung knee ko.
Pagdating ng WCH chineck naman kagad nila si bibi via ultrasound scan and everything's fine naman daw. Unfortunately wala daw silang magagawa sa tuhod ko dahil obstetritian lang daw ang meron sa hospital. Binigyan lang nila ako ng pain reliever. The doctor advised din i-rest ko lang yung tuhod ko then ice pack. If hindi nawala yung pain after a few days and hindi pa ako makalakad e need ko na pumunta sa ibang hospital para ipa-check yung tuhod ko.
Nabanggit ko na rin pala yung result ng morphology scan ko and nakita naman na nila yung result. According to the doctor baka kontakin daw ako ng MFMS (Maternal and Fetal Medicine Service) anytime para macheck ako regarding my short cervix. They specialises in this kind of situation sa mga pregnant women. Sinabi pa ng doctor na "We don't want you giving birth at 19 weeks because the baby will definitely not survive.". Natakot ako ng slight kasi ganun pala ka-seryoso yung short cervix ko.
Around 9pm nakauwi na kami ng bahay ni Basuraman. Mabait naman yung mga tao sa WCH at nag-offer sila na i-wheelchair na lang ako palabas ng hospital dahil alam nila hindi ko kaya maglakad. Sobrang namamaga na rin kasi yung tuhod ko. Hinatid naman ako hanggang kung saan naka-park yung sasakyan.
Buti na lang disabled friendly yung bahay na nirerentahan namin ngayon. As in may railings from banyo to front proch. Halos nakahiga lang ako buong Saturday pero pagdating ng Sunday nakakalakad na ako paunti-unti. Nababawasan na rin yung swelling sa left knee ko. Binilhan din ako ng knee support (with patella/knee cap support) na susuotin ko during my pregnancy. Mahirap na baka maulit na naman. And baka mangyari pa na hindi ko kasama si Basurman or mas malaki na tiyan ko.
Siyanga pala, we are having another baby girl! Yey! \(^0^)/
Thank you Lord for keeping us safe. We lift up everything to You. (^_^)
Na-stress yata si bibi kapag na-stress ako sa work kasi napansin ko galaw siya ng galaw. Gusto ko ng awayin yung circuit designer ko kasi antigas ng ulo. Ayaw makinig. Gusto yata gawan ko pa siya ng power point para makita niya yung kamalian niya. Tapos sasabay pa yung mabagal na connection. Anyways, I have to remind myself always to calm down pag nastress sa work kasi baka napapano na si bibi.
Medyo consistent na yung movement na nararamdaman ko in terms of time. Sa gabi nararamdaman ko na siya na para bang telling me na kumain na kami ng dinner. May time na kung kelan ako magna-nap tsaka naman biglang galaw ng galaw si bibi. E di hindi ako nakapag-nap hehe.
May 3, 2019 3:30pm - Scheduled date for my morphology scan. Sa Radiology SA Campbelltown ako nagpa-sched para walang bayad. Hindi ni-recommend ni ateng midwife Liz ang Adelaide MRI kasi di naman daw nila trained yung mga tao dun. Sana sinabi nila kagad sakin anesh. Inom ulit ng 500mL ng tubig an hour before the scan. Maulan during this day. Bale first time na lalaki ang sonographer ko. Carry lang naman. Matagal-tagal din yung scan kasi andaming mineasure ni Koyang. Tapos he confirmed tungkol sa unang pregnancy ko na emergency CS and anong week ko ipinanganak si Miko noon and ano yung reason bakit ako bigla na-CS. Pagkatapos ng ilang check sinabi niya sa amin ni Basuraman na lahat ng measurements ni bibi is okay but he found out that I have a short cervix. At this point of my pregnancy they are expecting my cervix to be around 25mm. Pero based sa scan, nasa 13mm lang yung sakin. Less than half. So tinanong nako ni Koyang sonographer if ok lang daw ba na mag-undergo ako ng transvaginal scan to make sure of the measurements. Hindi naman na ako maselan when it comes to this kind of scan kaya go lang. Kebs na kung lalaki. Pero nagdala siya ng 'chaperone' or kasamang babae to monitor the scan.
Pinaghintay muna kami saglit ni Basuraman after the scan kasi they will try to call WCH (Women's and Children's Hospital) para marefer kagad ako for a check-up kasi nga mukhang need nila macheck yung short cervix. Unfortunately hindi daw sila maka-connect so inadvise nila na pumunta sa WCH as soon as possible. Sinabi kasi ni Koyang sonographer na yung doctors sa WCH ang makakapagsabi kung ano ang pwede gawin sa situation ko. Binigyan na din nila ako ng copy ng result just in case dederecho na ako ng hospital para maibigay ko na sa OB. At this point I am trying to be calm. Wala pa naman yung nerbiyos ko. Siguro hindi ko na lang talaga inentertain yung nerbiyos kasi alam ko naman na makakasama lang sa amin yun ni bibi. After nga ng scan mag-go-grocery pa kami.
5:30~6:00 pm - Eto na nga mga mumshies. On the way sa grocery, as in papasok na kami ng building, e nag-darna si watashi. SUSMIOMARIMAR! Dahil madulas ang daan, nagslip ako ng hindi ko namamalayan at nadislocate na naman po ang aking left knee cap!!! Natumba na ako kasi sobrang sakit. Buti na lang naalalayan ako ni Basuraman kaya medyo na-soften yung pagbagsak ko and sa right side ako napahiga. Hindi ko kaya tumayo sa sobrang sakit kaya ilang minutes akong nakahiga sa daan. Buti na lang huminto na sa pag-ulan and water resistant yung jacket ko kaya hindi ako masyado nabasa kahit nakahiga ako sa sahig.
May mga lumapit kagad to help us and to check me. Hindi ko na naiintindihan yung nangyayari during that time kasi sobrang sakit mga mumshies. It took a while bago naibalik ni Basuraman sa tamang position yung knee cap ko. May isang concerned citizen na isang nurse ang hindi kami iniwan. She kept on telling me to calm down and breathe. Tapos dumating na rin yung staff/managers ng grocery store. Nung tinanong nila ako kung kaya ko gumalaw or tumayo, inalalayan na nila ako papunta sa covered entrance nung building para umupo.
Sobrang alalay samin nung 2 staff ng Woolies. Sila pa mismo yung tumawag ng ambulance lalo kasi nalaman ni na buntis ako. Just to make sure lang daw na macheck ako. They gave me blankets while sitting kasi anlamig mga mumshies. Ayun nga lang medyo natagalan bago dumating ang ambulansya. More than an hour din kaming naghintay kasi nga walang available na pedeng umattend samin. Gusto ko na ngang umuwi nun kasi nga lamig na lamig nako and ang sakit na ng tuhod ko. Panay nga ang tawag ni Ateng para matanong kung kelan darating yung ambulansya. I understand naman na baka mas may life-threatening cases na nagaganap during that time.
Past 7pm dumating na yung ambulansya with the paramedics. Tinanong ulit ako kung anong nangyari and ano daw ba gusto ko mangyari at bakit daw ako nagstay ng ganun katagal para sa ambulansiya. Nalerkey ako ng slight mga Mumshies sa mga tanong ni Koyang. Buti na lang at mabait naman si Koyang kaya nawala na yung konting inis ko sa kanya. Kwento-kwento, sagot-sagot and napagdesisyunan na sa WCH ako dalin na hospital dahil gusto kong macheck si bibi kagad para mawala na yung agam-agam ko kung naapektuhan ba siya sa pagbagsak ko.
Buti na lang mga Mumshies e luma yung leggings na suot ko kasi ginupit siya ni Koyang paramedic
para macheck yung knee ko.
Pagdating ng WCH chineck naman kagad nila si bibi via ultrasound scan and everything's fine naman daw. Unfortunately wala daw silang magagawa sa tuhod ko dahil obstetritian lang daw ang meron sa hospital. Binigyan lang nila ako ng pain reliever. The doctor advised din i-rest ko lang yung tuhod ko then ice pack. If hindi nawala yung pain after a few days and hindi pa ako makalakad e need ko na pumunta sa ibang hospital para ipa-check yung tuhod ko.
Nabanggit ko na rin pala yung result ng morphology scan ko and nakita naman na nila yung result. According to the doctor baka kontakin daw ako ng MFMS (Maternal and Fetal Medicine Service) anytime para macheck ako regarding my short cervix. They specialises in this kind of situation sa mga pregnant women. Sinabi pa ng doctor na "We don't want you giving birth at 19 weeks because the baby will definitely not survive.". Natakot ako ng slight kasi ganun pala ka-seryoso yung short cervix ko.
Around 9pm nakauwi na kami ng bahay ni Basuraman. Mabait naman yung mga tao sa WCH at nag-offer sila na i-wheelchair na lang ako palabas ng hospital dahil alam nila hindi ko kaya maglakad. Sobrang namamaga na rin kasi yung tuhod ko. Hinatid naman ako hanggang kung saan naka-park yung sasakyan.
Buti na lang disabled friendly yung bahay na nirerentahan namin ngayon. As in may railings from banyo to front proch. Halos nakahiga lang ako buong Saturday pero pagdating ng Sunday nakakalakad na ako paunti-unti. Nababawasan na rin yung swelling sa left knee ko. Binilhan din ako ng knee support (with patella/knee cap support) na susuotin ko during my pregnancy. Mahirap na baka maulit na naman. And baka mangyari pa na hindi ko kasama si Basurman or mas malaki na tiyan ko.
Siyanga pala, we are having another baby girl! Yey! \(^0^)/
Thank you Lord for keeping us safe. We lift up everything to You. (^_^)
Sunday, April 28, 2019
Week 18 (Pomegranate/Capsicum)
Hello mga mumshies! I don't wanna sound negative pero this week parang feeling ko hindi ako preggy. Ewan ko. I don't know why I was feeling that way. Pero hopefully mawala na yung pakiramdam na itwu.
Kinda busy si watashi dahil sa deadlines sa work kaya kinda stressed ng slight ang lola niyo. Holiday ng Monday dito dahil Easter Monday pero nagwork pa rin ako. Holiday ulit ng Thursday kasi ANZAC day pero nagwork ako para ipalit ng Friday. Pero magwowork pa rin ang lola niyo ng weekend. Anuna mga ate, koya! Nasaan na ang pahinga ko? Hindi naman sa nagrereklamo pero nagtatanong lang. Grateful pa rin kahit pagod kasi ibig sabihin may trabaho. (^_^)
April 26, 2019 - Nagpa-flu vaccine kami ni Miko. Libre ako since jontis mey and si Miko libre rin kasi meron siyang history of asthma. Since last year muntikan ng atakihin ng asthma si Miko kaya ngayon parang naconsider na siya na libre since yung mga batang may asthma ay may free flu vaccine. Naku nakakatakot kaya mga mumshies. Andaming cases ng may flu ngayon. And doble ingat si watashi dahil kay bibi. Ayokong magkaroon ng flu lalo at hindi naman ako pede uminom ng gamot. At shempre baka kung ano epekto nun kay bibi.
Nakakaloka pero ansakit ng tusok ha. Wala siyang pa-alcohol mga Mumshies. Pero in fairness naman kay ate ambilis niya kaya sandali lang din yung sakit. Akala ko nga iiyak si Miko kasi kung ako nasaktan siya pa kaya. Pero mataas kasi tolerance ni Miko sa pain. Noong baby siya ilang beses lang siya umiyak kapag schedule na ng pagpapa-vaccine. Mana sa tatay. Sabi nga ni Madam baka kaya daw masakit kasi daw libre naman hehe.
After magpa-vaccine umuwi muna kami ng bahay bago pumunta sa central market na nasa city. Magkikita kami nila Madam para maglunch sa food court. Haru jusko. Apakadaming tao. E kasi nga naman lunch time. Actually pagpark pa lang sa central market pahirapan na. Swerte lang na dun sa inikutan namin sakto may umalis na sasakyan kaya nakapag-park kagad. At dahil gutom kami ayun napadami ang order. Rice and chicken sakin, noodles kay Basuraman, pork buns para kay Miko tapos may salt and pepper squid pa at dimsun. Natakaw mata na naman. Muntik ko naman na naubos yung pagkain ko kaso diko pa talaga kaya ubusin sa ngayon. Medyo iba pa rin ng konti panlasa ko. Tsaka ang hirap kumain pag andaming tao kaya. Buti may paper bags si Madam kaya binalot na lang namin yung natirang pork bun ni Miko, dimsum and squid.
After lunch derecho shopping! Hindi para sakin pero para sa mga alaga ko. Para sa kanilang oath-taking ceremony in 2 weeks time.
**Commercial break**
Yes mga Mumshies. Mag-o-oath-taking na yung mga alaga ko for their citizenship. Magiging Australian citizens na si Basuraman at Miko. (^_^) Tapos si yaya Pinay pa rin. (^-^)V
Napagod ang katawang lupa ni watashi at sumakit ang likod ko ng bongga. Hindi na namin nakuhang mag-tram pabalik sa parking area ng central market kasi sobrang dami na ng tao. Hapon na kasi tapos Friday pa. Nilakad na lang namin. Kaya ayun parang di nako makatayo sa aking pagkakaupo pagdating namin sa bahay. Susme. Tapos sumasakit pa yung tusok ng vaccine ko. Buti na lang hindi ako nilagnat. Napagod lang talaga sa paglalakad. Hindi rin naman ako dinugo. Thank you Lord!
April 27, 2019 - Heartburn attacks. Susme ngayon na lang ulit ako nakaramdam ng heartburn. Yung parang may tumutusok sa dibdib mo na tagos hanggang likod. Sumabay pa na napakabagal ng connection ko kaya naiirita ako sa pagtatrbaho.
Thankful din ako na since last week halos bumalik na yung energy ko. Hindi nako ganun kapagod at antukin compare nung unang sem ng akong pagbubuntis. Kailangan ko now ng energy kasi sunod-sunod ang deadline sa work. Yun nga lang need ko talaga mag-nap after kumain. Parang biik lang hehe. Kasi pag hindi ako nagnap for sure bigla na lang akong makakatulog sa antok kahit ano pa ang ginagawa ko.
Excited nako sa Morphology scan ko sa Friday May 3. Sana ay maayos naman ang lagay mo bibi at walang makitang problem. Possible kasi na malaman na namin ang gender ni bibi. Kung ano man ang ipagkaloob sa amin ni Lord ay buong puso naming tatanggapin. Welabyuberimachi bibi!
Kinda busy si watashi dahil sa deadlines sa work kaya kinda stressed ng slight ang lola niyo. Holiday ng Monday dito dahil Easter Monday pero nagwork pa rin ako. Holiday ulit ng Thursday kasi ANZAC day pero nagwork ako para ipalit ng Friday. Pero magwowork pa rin ang lola niyo ng weekend. Anuna mga ate, koya! Nasaan na ang pahinga ko? Hindi naman sa nagrereklamo pero nagtatanong lang. Grateful pa rin kahit pagod kasi ibig sabihin may trabaho. (^_^)
April 26, 2019 - Nagpa-flu vaccine kami ni Miko. Libre ako since jontis mey and si Miko libre rin kasi meron siyang history of asthma. Since last year muntikan ng atakihin ng asthma si Miko kaya ngayon parang naconsider na siya na libre since yung mga batang may asthma ay may free flu vaccine. Naku nakakatakot kaya mga mumshies. Andaming cases ng may flu ngayon. And doble ingat si watashi dahil kay bibi. Ayokong magkaroon ng flu lalo at hindi naman ako pede uminom ng gamot. At shempre baka kung ano epekto nun kay bibi.
Nakakaloka pero ansakit ng tusok ha. Wala siyang pa-alcohol mga Mumshies. Pero in fairness naman kay ate ambilis niya kaya sandali lang din yung sakit. Akala ko nga iiyak si Miko kasi kung ako nasaktan siya pa kaya. Pero mataas kasi tolerance ni Miko sa pain. Noong baby siya ilang beses lang siya umiyak kapag schedule na ng pagpapa-vaccine. Mana sa tatay. Sabi nga ni Madam baka kaya daw masakit kasi daw libre naman hehe.
After magpa-vaccine umuwi muna kami ng bahay bago pumunta sa central market na nasa city. Magkikita kami nila Madam para maglunch sa food court. Haru jusko. Apakadaming tao. E kasi nga naman lunch time. Actually pagpark pa lang sa central market pahirapan na. Swerte lang na dun sa inikutan namin sakto may umalis na sasakyan kaya nakapag-park kagad. At dahil gutom kami ayun napadami ang order. Rice and chicken sakin, noodles kay Basuraman, pork buns para kay Miko tapos may salt and pepper squid pa at dimsun. Natakaw mata na naman. Muntik ko naman na naubos yung pagkain ko kaso diko pa talaga kaya ubusin sa ngayon. Medyo iba pa rin ng konti panlasa ko. Tsaka ang hirap kumain pag andaming tao kaya. Buti may paper bags si Madam kaya binalot na lang namin yung natirang pork bun ni Miko, dimsum and squid.
After lunch derecho shopping! Hindi para sakin pero para sa mga alaga ko. Para sa kanilang oath-taking ceremony in 2 weeks time.
**Commercial break**
Yes mga Mumshies. Mag-o-oath-taking na yung mga alaga ko for their citizenship. Magiging Australian citizens na si Basuraman at Miko. (^_^) Tapos si yaya Pinay pa rin. (^-^)V
Napagod ang katawang lupa ni watashi at sumakit ang likod ko ng bongga. Hindi na namin nakuhang mag-tram pabalik sa parking area ng central market kasi sobrang dami na ng tao. Hapon na kasi tapos Friday pa. Nilakad na lang namin. Kaya ayun parang di nako makatayo sa aking pagkakaupo pagdating namin sa bahay. Susme. Tapos sumasakit pa yung tusok ng vaccine ko. Buti na lang hindi ako nilagnat. Napagod lang talaga sa paglalakad. Hindi rin naman ako dinugo. Thank you Lord!
April 27, 2019 - Heartburn attacks. Susme ngayon na lang ulit ako nakaramdam ng heartburn. Yung parang may tumutusok sa dibdib mo na tagos hanggang likod. Sumabay pa na napakabagal ng connection ko kaya naiirita ako sa pagtatrbaho.
Thankful din ako na since last week halos bumalik na yung energy ko. Hindi nako ganun kapagod at antukin compare nung unang sem ng akong pagbubuntis. Kailangan ko now ng energy kasi sunod-sunod ang deadline sa work. Yun nga lang need ko talaga mag-nap after kumain. Parang biik lang hehe. Kasi pag hindi ako nagnap for sure bigla na lang akong makakatulog sa antok kahit ano pa ang ginagawa ko.
Excited nako sa Morphology scan ko sa Friday May 3. Sana ay maayos naman ang lagay mo bibi at walang makitang problem. Possible kasi na malaman na namin ang gender ni bibi. Kung ano man ang ipagkaloob sa amin ni Lord ay buong puso naming tatanggapin. Welabyuberimachi bibi!
Saturday, April 27, 2019
Week 17 (Turnip/Navel Orange)
I-congratulate ninyo ako mga Mumshies kasi mukhang nalagpasan ko na ang nausea/morning sickness. (Pwera usog!) At nakakakain nako ng maayos. May konting weirdness pa rin sa panlasa pero nagstart nako magrequest kay Basuraman kung ano ang gusto ko kainin. At wala na akong ubo! Thank you Lord ng maraming marami!!!!
This week kasing laki na daw ng turnip or navel orange si bibi pero yung size ko nasa size ng maliit *ahem* na watermelon na. LOL. Hanggang ngayon hindi pa ko nagpapakita ng baby bump pics sa family ko kasi for sure sasabihin nila na 80% ng baby bump ko is taba. Pero in fairness naman sa taba ko I think nagseserve siya as cushion para kay bibi.
Start ng 2-week break ni Miko sa school and start na rin ng holy week. Kaya ayun wala na naman exercise si watashi. Exercise ko lang talaga is yung paglalakad ko kapag sinusundo ko si Miko sa school. Tapos andaming deadlines sa work kaya dere-derecho lang sa pag-upo si watashi.
April 19, 2019 - Good Friday. Nanood ng Lego movie 2 si Basuraman at Miko. At shempre kailangan kasama ako kasi hindi daw makakainom ng coke si Basuraman kapag hindi ako kasama. E di shempre mga Mumshies borlogs lang mey sa loob ng sinehan. Lalo kasi recliner type ang upuan. Ayoko na talaga sumama kasi noong first time naming nanood ng movie na buntis ako e nakatulog mey with matching hilik pa. So sayang ang datung.
April 21, 2019 - Easter Sunday. Maghapong lafangan kila Madam. Nagluto mey ng bilo-bilo at si Basuraman naman ay kare-kare and pansit. At nagpa-yakiniku si Madam. Ayun bondat na bondat si watashi. Hongdomi ko nakain.
Pero madalas nagi-guilty ako kapag napapadami ang kain ko or hindi healthy yung mga kinakain ko. Kasi shempre pati si bibi baka affected rin. Pero pansin ko this week malakas na talaga ako kumain. Nakakaramdam na ako ng gutom. Unlike before na kailangan kong iremind ang sarili ko na need ko na kumain kain ano kahit crackers lang. Now my goal is to regulate my food intake kasi baka lumobo ako masyado at baka magkaroon ako ng Gestational Diabetes. Mahirap na.
P.S. Gusto ko lang i-share yung homily ni Father noong Easter Sunday. Actually more of a reminder. Tumatak lang talaga sa akin. Sabi niya kapag Easter Sunday we don't greet each other 'Happy Easter'. Instead kapag sinabing 'Christ is risen!' dapat sumagot ka ng 'Truly, He is risen!'. Affirming your faith na He came back from the dead, believing your salvation. Ayun lang.
Anak nawa'y patuloy ang iyong maayos at malusog na paglaki. Kapit lang tayong mabuti ha. Fighting! Welabyuberimachi!
This week kasing laki na daw ng turnip or navel orange si bibi pero yung size ko nasa size ng maliit *ahem* na watermelon na. LOL. Hanggang ngayon hindi pa ko nagpapakita ng baby bump pics sa family ko kasi for sure sasabihin nila na 80% ng baby bump ko is taba. Pero in fairness naman sa taba ko I think nagseserve siya as cushion para kay bibi.
Start ng 2-week break ni Miko sa school and start na rin ng holy week. Kaya ayun wala na naman exercise si watashi. Exercise ko lang talaga is yung paglalakad ko kapag sinusundo ko si Miko sa school. Tapos andaming deadlines sa work kaya dere-derecho lang sa pag-upo si watashi.
April 19, 2019 - Good Friday. Nanood ng Lego movie 2 si Basuraman at Miko. At shempre kailangan kasama ako kasi hindi daw makakainom ng coke si Basuraman kapag hindi ako kasama. E di shempre mga Mumshies borlogs lang mey sa loob ng sinehan. Lalo kasi recliner type ang upuan. Ayoko na talaga sumama kasi noong first time naming nanood ng movie na buntis ako e nakatulog mey with matching hilik pa. So sayang ang datung.
April 21, 2019 - Easter Sunday. Maghapong lafangan kila Madam. Nagluto mey ng bilo-bilo at si Basuraman naman ay kare-kare and pansit. At nagpa-yakiniku si Madam. Ayun bondat na bondat si watashi. Hongdomi ko nakain.
Pero madalas nagi-guilty ako kapag napapadami ang kain ko or hindi healthy yung mga kinakain ko. Kasi shempre pati si bibi baka affected rin. Pero pansin ko this week malakas na talaga ako kumain. Nakakaramdam na ako ng gutom. Unlike before na kailangan kong iremind ang sarili ko na need ko na kumain kain ano kahit crackers lang. Now my goal is to regulate my food intake kasi baka lumobo ako masyado at baka magkaroon ako ng Gestational Diabetes. Mahirap na.
P.S. Gusto ko lang i-share yung homily ni Father noong Easter Sunday. Actually more of a reminder. Tumatak lang talaga sa akin. Sabi niya kapag Easter Sunday we don't greet each other 'Happy Easter'. Instead kapag sinabing 'Christ is risen!' dapat sumagot ka ng 'Truly, He is risen!'. Affirming your faith na He came back from the dead, believing your salvation. Ayun lang.
Anak nawa'y patuloy ang iyong maayos at malusog na paglaki. Kapit lang tayong mabuti ha. Fighting! Welabyuberimachi!
Monday, April 22, 2019
Week 16 (Avocado)
Happy 4 months bibi! Konting-konting-konti na lang ubo ko mga Mumshies! Halos wala na talaga. Salamat po Lord. Nawa'y hindi napo maulit kasi napakahirap.
This week e medyo iritable ako kay Miko. As in. Lalo na kapag nagsasalita siya habang kumakain. Naiirita ako na nakikita ko yung pagkain sa bibig niya. O dili kaya kapag bigla siya umutot sa harap ko. Naku inis na inis ako. Ewan ko kung bakit. Feeling maarte ako this week. Napagalitan nga ako ni basuraman kasi hindi ko napapansin na sobra ko na pala napapagalitan yung anak ko. Konting kibit lang daw ng bata nagagalit na kagad ako. I'm thankful na andyan si Basuraman para pagsabihan ako.
May pasundot-sundot na nausea. Eto na nga bang sinasabi ni Basuraman na na-overpower lang yata ng ubo ko yung all-day sickness ko. Pero hindi na kasing lala noong mga naunang linggo.
Still picky sa pagkain pero hindi na katulad ng first sem ng aking pagbubuntis na hindi ako halos makakain. Still trying to incorporate veggies and fruits sa pagkain ko.
April 12, 2019 - 8:30AM ang scheduled GTT (Glucose Tolerance Test) ko. Pero 8:15AM andun nako kaya nasalang kagad ako ng maaga (konti lang). I did fasting for 10hrs at buti na lang di nako mashado inaatake ng morning sickness ngayon kasi sinabi ni Ateng na I might throw up and if nangyari yun, they have to cancel the test. So Ateng tested me first if my blood sugar is in the 'safe range'. So far so good. Kinuhanan na niya ako ng dugo then pinainon ng glucose solution for 5 mins. Tapos hintay ulit ng 1 oras para sa next take ng blood. Nagdala pako ng laptop kasi akala ko makakapagwork ako habang naghihintay kaso wala namang table. Nakakahiya naman kung magrerequest pako. And Ateng advised na pede akong mag-toilet and uminom ng tubig pero bawal masyado mag-gagagalaw para hindi makapagburn ng energy AKA hindi maapektuhan yung test. After ilang minutes medyo feeling ko masusuka ako pero slight lang naman kaya carry boom boom pa. Miya-miya dumating na si Basuraman after ng kanyang physio appointment. Sabi ko kasi balikan na lang niya ako after the test kasi 2 hrs yung paghihintay kaso hindi rin naman daw niya ako matiis na nag-iisa. Naglalaban mga Mumshies yung gutom at suka na nararamdaman ko .
Lumipas ang isang oras at kinuhanan na naman ako ng dugo. Hintay ulit ng isang oras para sa final take ng blood. Napansin ko lang sa SA Pathology na ang busy hour niya is from 8;45AM to 9:30 AM. Ayun napansin ko lang.
Finally after 1 hour kinuha na yung last sample ng blood. Kinda masakit na nga yung tusok sa left arm ko. Sabi ni Ateng tawagan ko na lang yung midwife ko for the result. Pero may appointment naman ako sa OB sa May 3 so dun ko na lang tanungin. And I think if may nakita silang problem dun sa test ay tatawagan naman nila ako immediately.
April 13, 2019 Pumunta kami sa Pregnancy Baby and Children's Expo (Adelaide). Nagbabakasakali na may makitang items for bibi. Wala pa naman talaga kaming plano mamili kasi parang ang aga pa kasi. Actually si Miko yung masaya talaga kasi may face painting tapos kumain pa ng fairy floss (cotton candy). Tumingin-tingin lang kami ng products/services for bibi.
May nabili naman kami na 3 swaddle cloths tsaka thermometer. Tsaka yung parang mattress (pero smaller than mattress ng mga cots) na may guards sa gilid. Like if you have a portacot pede na siya para di na bumili ng mattress hehe. And if like mo na sa bed lang si bibi or sa sala pedeng dun muna siya. May kasama siyang cushion that will serve as parang guard sa head or body to keep bibi still. Sabi ko nga kay Basuraman huwag na kaming bumili ng crib/cot. Pede na yun hehe. Diko na mapicturan kasi nasa taguan na siya at tinatamad ako kuhanin para lang sa picture. Tinatamad din akong hanapin sa net kung ano tawag dun.
May mga nakuha rin kaming freebies like pregnancy-related brochures and booklet, ballpens, skin care products for bibi, ballpens ulit tsaka yung snack for babies na hindi nagustuhan ni Miko.
Lunch time umalis na kami and nagpunta na sa city para puntahan yung Fossil Fest sa SA(South Australian) Musuem. Sakto may nadaanan kaming parang food event sa Victoria's Square (Tasting Australia) kaya doon na kami chumicha for lunch. Naglaro rin saglit sa fountain si Miko bago kami sumakay ng tram papuntang museum. Buti na lang libre ang sakay sa tram within the city. Sa kalagayan ko now medyo madali na kasi sumakit likod ko and nag-iingat din kami baka duguin na naman kasi ako.
Pagdating namin sa museum, para ng kiti-kiti si Miko na hindi mapakali. Sa hilig ba naman ni Miko sa dinosaur e feeling niya siguro nasa cloud 9 siya.
Sobrang saya lang namin kasi nakita namin kung gaano kasaya ni Miko noong araw na yun lalo noong nasa museum kami. Mga bandang 3:30PM nagyaya nakong umuwi. Actually may need pa kami bilhin sa Daiso and kailangan ko pa silang i-libre ng milk tea. (^_^)
Kinagabihan masama na pakiramdam ko. Nasobrahan yata ako sa paglalakad. Nagkaroon din ako ng spotting (dark brown). Feeling namin ni Basuraman baka masyado akong natagtag sa paglalakad/paglilibot. Slight lang naman yung spotting. Pero minonitor ko pa rin.
April 14, 2019 - Medyo masama pa rin pakiramdam ko pagkagising. May konting spotting pa rin na dark brown pero konting-konting na lang. Parang smear na lang siya everytime na magwipe ako after magwiwi. Nagpahinga lang ako maghapon kasi kinakabahan na naman ako baka mimiya magbleed na lang ako bigla. Nawala naman na yung spotting later that day pero masakit pa rin katawan ko.
Kapit lang tayo bibi. We are always praying for your healthy growth. Welabyuberimachi!
P.S. I decided to put the name of the fruit or veggie na ka-size ni bibi during this week. Reference from the two baby apps that I am using right now: Baby Center and Pregnancy +.
This week e medyo iritable ako kay Miko. As in. Lalo na kapag nagsasalita siya habang kumakain. Naiirita ako na nakikita ko yung pagkain sa bibig niya. O dili kaya kapag bigla siya umutot sa harap ko. Naku inis na inis ako. Ewan ko kung bakit. Feeling maarte ako this week. Napagalitan nga ako ni basuraman kasi hindi ko napapansin na sobra ko na pala napapagalitan yung anak ko. Konting kibit lang daw ng bata nagagalit na kagad ako. I'm thankful na andyan si Basuraman para pagsabihan ako.
May pasundot-sundot na nausea. Eto na nga bang sinasabi ni Basuraman na na-overpower lang yata ng ubo ko yung all-day sickness ko. Pero hindi na kasing lala noong mga naunang linggo.
Still picky sa pagkain pero hindi na katulad ng first sem ng aking pagbubuntis na hindi ako halos makakain. Still trying to incorporate veggies and fruits sa pagkain ko.
April 12, 2019 - 8:30AM ang scheduled GTT (Glucose Tolerance Test) ko. Pero 8:15AM andun nako kaya nasalang kagad ako ng maaga (konti lang). I did fasting for 10hrs at buti na lang di nako mashado inaatake ng morning sickness ngayon kasi sinabi ni Ateng na I might throw up and if nangyari yun, they have to cancel the test. So Ateng tested me first if my blood sugar is in the 'safe range'. So far so good. Kinuhanan na niya ako ng dugo then pinainon ng glucose solution for 5 mins. Tapos hintay ulit ng 1 oras para sa next take ng blood. Nagdala pako ng laptop kasi akala ko makakapagwork ako habang naghihintay kaso wala namang table. Nakakahiya naman kung magrerequest pako. And Ateng advised na pede akong mag-toilet and uminom ng tubig pero bawal masyado mag-gagagalaw para hindi makapagburn ng energy AKA hindi maapektuhan yung test. After ilang minutes medyo feeling ko masusuka ako pero slight lang naman kaya carry boom boom pa. Miya-miya dumating na si Basuraman after ng kanyang physio appointment. Sabi ko kasi balikan na lang niya ako after the test kasi 2 hrs yung paghihintay kaso hindi rin naman daw niya ako matiis na nag-iisa. Naglalaban mga Mumshies yung gutom at suka na nararamdaman ko .
Lumipas ang isang oras at kinuhanan na naman ako ng dugo. Hintay ulit ng isang oras para sa final take ng blood. Napansin ko lang sa SA Pathology na ang busy hour niya is from 8;45AM to 9:30 AM. Ayun napansin ko lang.
Finally after 1 hour kinuha na yung last sample ng blood. Kinda masakit na nga yung tusok sa left arm ko. Sabi ni Ateng tawagan ko na lang yung midwife ko for the result. Pero may appointment naman ako sa OB sa May 3 so dun ko na lang tanungin. And I think if may nakita silang problem dun sa test ay tatawagan naman nila ako immediately.
April 13, 2019 Pumunta kami sa Pregnancy Baby and Children's Expo (Adelaide). Nagbabakasakali na may makitang items for bibi. Wala pa naman talaga kaming plano mamili kasi parang ang aga pa kasi. Actually si Miko yung masaya talaga kasi may face painting tapos kumain pa ng fairy floss (cotton candy). Tumingin-tingin lang kami ng products/services for bibi.
May nabili naman kami na 3 swaddle cloths tsaka thermometer. Tsaka yung parang mattress (pero smaller than mattress ng mga cots) na may guards sa gilid. Like if you have a portacot pede na siya para di na bumili ng mattress hehe. And if like mo na sa bed lang si bibi or sa sala pedeng dun muna siya. May kasama siyang cushion that will serve as parang guard sa head or body to keep bibi still. Sabi ko nga kay Basuraman huwag na kaming bumili ng crib/cot. Pede na yun hehe. Diko na mapicturan kasi nasa taguan na siya at tinatamad ako kuhanin para lang sa picture. Tinatamad din akong hanapin sa net kung ano tawag dun.
May mga nakuha rin kaming freebies like pregnancy-related brochures and booklet, ballpens, skin care products for bibi, ballpens ulit tsaka yung snack for babies na hindi nagustuhan ni Miko.
Lunch time umalis na kami and nagpunta na sa city para puntahan yung Fossil Fest sa SA(South Australian) Musuem. Sakto may nadaanan kaming parang food event sa Victoria's Square (Tasting Australia) kaya doon na kami chumicha for lunch. Naglaro rin saglit sa fountain si Miko bago kami sumakay ng tram papuntang museum. Buti na lang libre ang sakay sa tram within the city. Sa kalagayan ko now medyo madali na kasi sumakit likod ko and nag-iingat din kami baka duguin na naman kasi ako.
Pagdating namin sa museum, para ng kiti-kiti si Miko na hindi mapakali. Sa hilig ba naman ni Miko sa dinosaur e feeling niya siguro nasa cloud 9 siya.
Sobrang saya lang namin kasi nakita namin kung gaano kasaya ni Miko noong araw na yun lalo noong nasa museum kami. Mga bandang 3:30PM nagyaya nakong umuwi. Actually may need pa kami bilhin sa Daiso and kailangan ko pa silang i-libre ng milk tea. (^_^)
Kinagabihan masama na pakiramdam ko. Nasobrahan yata ako sa paglalakad. Nagkaroon din ako ng spotting (dark brown). Feeling namin ni Basuraman baka masyado akong natagtag sa paglalakad/paglilibot. Slight lang naman yung spotting. Pero minonitor ko pa rin.
April 14, 2019 - Medyo masama pa rin pakiramdam ko pagkagising. May konting spotting pa rin na dark brown pero konting-konting na lang. Parang smear na lang siya everytime na magwipe ako after magwiwi. Nagpahinga lang ako maghapon kasi kinakabahan na naman ako baka mimiya magbleed na lang ako bigla. Nawala naman na yung spotting later that day pero masakit pa rin katawan ko.
Kapit lang tayo bibi. We are always praying for your healthy growth. Welabyuberimachi!
P.S. I decided to put the name of the fruit or veggie na ka-size ni bibi during this week. Reference from the two baby apps that I am using right now: Baby Center and Pregnancy +.
Monday, April 8, 2019
Week 15 (Pear/Apple)
Isang slight na maubong week mga Mumshies! May pag-ubo pa ring naganap pero hindi na katulad last week na may pag-iyak-iyak ng nangyari. Medyo pagaling na ako this week and hopefully next week mawala na yung hinayupak na ubo. This week walang bleeding na naganap kaya hep hep hooray!
April 3 - Antenatal appointment sa pinakamalapit na Family and Children's Health Center sa aming lugar. Dito nako nagpa-book kesa sa hospital kasi sabi-sabi sa mga forums pag sa hospital e aabutin ka ng siyam-siyam sa paghihintay sa hospital. It's more on information gathering so I think keri boom boom na sa center. Midwife ang nagconduct ng meeting. Since updated naman ako sa mga scans and tests sa stage ng pregnancy ko e happy si Lola Midwife kaya medyo madali na lang yung pgfi-fill out niya sa pregnancy booklet ko. Nagtanong din siya regarding medical history namin ni Basurman as well as ng family namin. Pati mental health.
Lola M: Are you happy now?
Ako: Yes I am happy. (^_^)
Sobrang confident ko nung sinabi ko na 'I am happy.' Kasi totoo naman. Masaya ako ngayon kasi kasama ko ang mag-ama ko. Yung saya na nararamdaman ko kada makikita ko sila na natutulog at nagigising sa umaga. Huwag kayong ano. Pagbigyan na ang emotional na jontis.
At dahil lagpas bubong ang aking BMI e need ko magtake ng GTT (Glucose Tolerance Test) for Gestational Diabetes. Naka-sched ako sa April 12 para sakto 16 weeks na ako by that time. Then binigyan niya rin ako ng form for my Morphology scan. Dapat around 19-20 weeks ako nun and need na matake ko na siya bago pa ang appointment ko sa antenatal doctor sa WCH. Napa-sched ko naman na siya ng May 3. Naku kailangan maaga ang pagpapa-sched/rebook ng appointments papano naman minsan magugulat ka na lang kahit malayo pa yung date e puno na pala ang mga slots.
Tinanong din pala ni Lola M kung gusto ko daw ba na midwife ang titingin sa pregnancy ko or shared GP/doctor. Sabi ko kung ano yung maganda kasi hindi naman ako aware sa system dito sa Australia. Noong naalala ni Lola M yung naging pregnancy ko kay Miko e inadvise niya na tanungin na lang yung doctor. And most probably na baka doctor na lang ang mag-follow sa pregnancy ko kasi nga sa unang pregnancy ko overseas ako nanganak and premature pa si Miko. Baka daw kasi ma-consider ako na 'high risk'. Kaya hinding-hindi ko na ipu-push na makauwi ng Pinas sa May. Nakabook na kasi kami nung January pa lang. Tapos after that nalaman kong jontis pala si watashi.
Medyo iniinda ko lang ngayon talaga yung konting ubo ko. By this time medyo nabawasan na ang aking morning sickness aka all day sickness. Sabi ni Basuraman malamang daw na-overpower lang ng ubo ko.
***commercial break***
Ang jangengot ko. Na-publish ko na pala itong post na ito ng hindi pa tapos. Kaya pala nung ineedit ko imbes na 'save' e 'update' ang lumalabas. anyways....
Nawa'y maayos lang ang iyong paglaki bibi. Medyo matagl-tagal pa ang susunod na scan and dun pa lang ulit natin malalaman kung kumusta ka na jan sa loob. Kapit lang tayo mabuti. We labyu berimachi!
April 3 - Antenatal appointment sa pinakamalapit na Family and Children's Health Center sa aming lugar. Dito nako nagpa-book kesa sa hospital kasi sabi-sabi sa mga forums pag sa hospital e aabutin ka ng siyam-siyam sa paghihintay sa hospital. It's more on information gathering so I think keri boom boom na sa center. Midwife ang nagconduct ng meeting. Since updated naman ako sa mga scans and tests sa stage ng pregnancy ko e happy si Lola Midwife kaya medyo madali na lang yung pgfi-fill out niya sa pregnancy booklet ko. Nagtanong din siya regarding medical history namin ni Basurman as well as ng family namin. Pati mental health.
Lola M: Are you happy now?
Ako: Yes I am happy. (^_^)
Sobrang confident ko nung sinabi ko na 'I am happy.' Kasi totoo naman. Masaya ako ngayon kasi kasama ko ang mag-ama ko. Yung saya na nararamdaman ko kada makikita ko sila na natutulog at nagigising sa umaga. Huwag kayong ano. Pagbigyan na ang emotional na jontis.
At dahil lagpas bubong ang aking BMI e need ko magtake ng GTT (Glucose Tolerance Test) for Gestational Diabetes. Naka-sched ako sa April 12 para sakto 16 weeks na ako by that time. Then binigyan niya rin ako ng form for my Morphology scan. Dapat around 19-20 weeks ako nun and need na matake ko na siya bago pa ang appointment ko sa antenatal doctor sa WCH. Napa-sched ko naman na siya ng May 3. Naku kailangan maaga ang pagpapa-sched/rebook ng appointments papano naman minsan magugulat ka na lang kahit malayo pa yung date e puno na pala ang mga slots.
Tinanong din pala ni Lola M kung gusto ko daw ba na midwife ang titingin sa pregnancy ko or shared GP/doctor. Sabi ko kung ano yung maganda kasi hindi naman ako aware sa system dito sa Australia. Noong naalala ni Lola M yung naging pregnancy ko kay Miko e inadvise niya na tanungin na lang yung doctor. And most probably na baka doctor na lang ang mag-follow sa pregnancy ko kasi nga sa unang pregnancy ko overseas ako nanganak and premature pa si Miko. Baka daw kasi ma-consider ako na 'high risk'. Kaya hinding-hindi ko na ipu-push na makauwi ng Pinas sa May. Nakabook na kasi kami nung January pa lang. Tapos after that nalaman kong jontis pala si watashi.
Medyo iniinda ko lang ngayon talaga yung konting ubo ko. By this time medyo nabawasan na ang aking morning sickness aka all day sickness. Sabi ni Basuraman malamang daw na-overpower lang ng ubo ko.
***commercial break***
Ang jangengot ko. Na-publish ko na pala itong post na ito ng hindi pa tapos. Kaya pala nung ineedit ko imbes na 'save' e 'update' ang lumalabas. anyways....
Nawa'y maayos lang ang iyong paglaki bibi. Medyo matagl-tagal pa ang susunod na scan and dun pa lang ulit natin malalaman kung kumusta ka na jan sa loob. Kapit lang tayo mabuti. We labyu berimachi!
Monday, April 1, 2019
Week 14 (Lemon/Peach)
Isang maubong linggo mga mumshies! Oo whole week akong inuubo. At mukhang magtatagal pa siya. I am not taking any medications (puro home remedies lang) kaya diko alam ang kung gaano magtatagal ang ubo ko. Pero sana naman gumaling na ako. Para na rin kay bibi.
March 26 - Nagkaroon ako ng slight bleeding. Napansin ko lang siya after ko mag-toilet. Bright red na naman kaya kinabahan na naman si watashi. Pero once lang siya nangyari this day and di naman naulit. Naisip ko baka dahil sa pag-ubo-ubo ko.
Worst ubo ever kasi hindi nga ako makapagtake ng gamot. At ang worry ko talaga yung epekto ng ubo ko kay bibi. Nahihirapan ako matulog kasi bigla na lang kakati lalamunan ko. So yung mga ginagawa kong home remedies para sa ubo ko ngayon ay ang mga sumusunod:
- Lemon Ginger Tea with real lemon and honey. Every moning and bago matulog. Di ako pumapalya mga mumshies kasi nga hirap na hirap na mey sa ubo ko.
- Gargle ng warm water with salt pagkagising sa umaga. Minsan kapag nagigising ako ng madaling araw nagmumumog nako at gumagawa ng tsaa kasi diko na keri boom boom yung kati ng lalamuanan ko. Ito nga pala galing sa tatay ko. May time kasi na sinabi ko sa tatay ko before na masakit lalamunan ko and pinayuhan niya nga ako magmumog ng warm water na may asin and epektib. Sana ngayon din maging epektib.
-Prutas like mansanas at kahel. Yung mansanas medyo nakaka-soothe ng lalamunan. Yung kahel para lang merong something citrus-y.
-At kapag to the maximum level na yung kati ng lalamunan ko e umiinom ako ng freshly squeezed lemon juice. Todo na 'to mga mumshies. Sobrang sama na ng pakiramdam ko kaya nakuha ko uminom ng pure lemon juice.
-Pag feeling ko nasosobrahan nako sa lemon ginger tea papalitan ko naman ng peppermint tea tapos lalagyan ko rin ng lemon juice and honey. Katulad noong sinamahan ko si Miko sa birthday party ng kaklase niya sa Mcdo. May baong tsaa ang lola niyo kasi nakakahiya naman kung bigla akong ihitin ng ubo. Baka layuan ako ng mga tao baka akala kung anong sakit ang meron ako.
Natapos ang weekend pero may ubo pa rin ako. :( Sana talaga mawala na yung ubo ko. Sa April 3 ang scheduled appointment ko for my antenatal care with a midwife. Medyo curious ako kung pano pag midwife ang magbabantay sa pagbubuntis ko. Sa Japan kasi nasanay ako sa OB.
Ubo ubo go away! Never come back again puhlizzz! Kapit pa rin tayong mabuti bibi kahit sigurong hilong-hilo ka na dahil sa pag-ubo ni Mummy.
March 26 - Nagkaroon ako ng slight bleeding. Napansin ko lang siya after ko mag-toilet. Bright red na naman kaya kinabahan na naman si watashi. Pero once lang siya nangyari this day and di naman naulit. Naisip ko baka dahil sa pag-ubo-ubo ko.
Worst ubo ever kasi hindi nga ako makapagtake ng gamot. At ang worry ko talaga yung epekto ng ubo ko kay bibi. Nahihirapan ako matulog kasi bigla na lang kakati lalamunan ko. So yung mga ginagawa kong home remedies para sa ubo ko ngayon ay ang mga sumusunod:
- Lemon Ginger Tea with real lemon and honey. Every moning and bago matulog. Di ako pumapalya mga mumshies kasi nga hirap na hirap na mey sa ubo ko.
- Gargle ng warm water with salt pagkagising sa umaga. Minsan kapag nagigising ako ng madaling araw nagmumumog nako at gumagawa ng tsaa kasi diko na keri boom boom yung kati ng lalamuanan ko. Ito nga pala galing sa tatay ko. May time kasi na sinabi ko sa tatay ko before na masakit lalamunan ko and pinayuhan niya nga ako magmumog ng warm water na may asin and epektib. Sana ngayon din maging epektib.
-Prutas like mansanas at kahel. Yung mansanas medyo nakaka-soothe ng lalamunan. Yung kahel para lang merong something citrus-y.
-At kapag to the maximum level na yung kati ng lalamunan ko e umiinom ako ng freshly squeezed lemon juice. Todo na 'to mga mumshies. Sobrang sama na ng pakiramdam ko kaya nakuha ko uminom ng pure lemon juice.
-Pag feeling ko nasosobrahan nako sa lemon ginger tea papalitan ko naman ng peppermint tea tapos lalagyan ko rin ng lemon juice and honey. Katulad noong sinamahan ko si Miko sa birthday party ng kaklase niya sa Mcdo. May baong tsaa ang lola niyo kasi nakakahiya naman kung bigla akong ihitin ng ubo. Baka layuan ako ng mga tao baka akala kung anong sakit ang meron ako.
Natapos ang weekend pero may ubo pa rin ako. :( Sana talaga mawala na yung ubo ko. Sa April 3 ang scheduled appointment ko for my antenatal care with a midwife. Medyo curious ako kung pano pag midwife ang magbabantay sa pagbubuntis ko. Sa Japan kasi nasanay ako sa OB.
Ubo ubo go away! Never come back again puhlizzz! Kapit pa rin tayong mabuti bibi kahit sigurong hilong-hilo ka na dahil sa pag-ubo ni Mummy.
Subscribe to:
Posts (Atom)